Yansımalar

Yokluğunda anlamını yitiren bu şehir

Daha bir cafcaflı daha bir sakin artık

Çok geçtim oralardan/

Ayak izlerinin türabı ben

Çok değdi başım gökyüzüne

Güvercin pırtlatmalarında

Çok yıkadım alnımı

Ucu dantelli

Mendilinle…

Sevmek!

Artık hiçbir anlamın ifadesi değil

Ölüm artık dağ gibi gelmiyor/

Ve düşmüyor acısı yaralara

Sıradan rutin bir tören oldu

Helva kavrulan evlerde

Biçimsiz/nihayetsiz

Duygusuz

Ruhsuz…

Ellerime konan kelebek telaşı

Bir günlük bitiş habercisi/

Havada onlarca takla

Yar soluklarında

İki dirhem çekirdektim

Hani benim

Anlamım…

Sen;

Yaralı parmağa çöğdürmezsin bilirim

İçten pazarlıklı adamsın/

Halen de öylesin

Soluk kesilen bu gökte

Neye hükmün geçer

Bu yansıma ikliminde

Bir katre damlasın

Gamsın…

Şimdi alaz yalnızlıkların

Akıl hocası olmuşsun

Rastgele…