YAPAY VİTRİN

***

Gülüşlerimiz plastik çiçek gibi şimdi
Kokusu yok hiçbir samimiyetin
Herkes kendi vitrininin ışığında parlıyor
İçi karanlık bir mağaza gibi derin derin


Filtreli yüzlerde kaybolmuş tüm gerçeklerimiz
Bir çift göz bile dokunmuyor Ìnsan’a
Kalabalıklar içinde yalnızlık büyüdükçe büyüyor
Sessizlik düşüyor en parlak meydana


Sözlerimiz hazır kalıp, duygularımız kiralık
Reklama dönüşmüş sevgimiz bile
Bir “iyiyim” cümlesi asılı dudağımızda
Oysa içlerde kırık dökük bir yankı kalmış


Camdan hayatlar kurduk birbirimize
Çatlamasın diye susuyor herkes nedense
Ruhunu saklayan modern Ìnsanın
Kalbi en çok kendine yorgun, sürgün


Ve aynalar bile yalan söylüyor bize
Her yüz biraz eksik, biraz yabancı kendimize
Kendi sesine bile uzak düşmüş Ìnsan
Kalabalık içinde kayıp bir yolcuyuz sanki


Bir çocuk masumiyeti arıyoruz hâlâ
Eski bir şarkının unutulmuş notasında
Ne zaman içten bir kahkaha duysak
Durup bakıyoruz özlemle birbirimize yine


Dokunmak bile dijital oldu bu günlerde
Eller değil ekranlar değiyor tenimize
Bir “çevrimiçi” ışığı kadar yakın herkes birbirine
Ama kilometreler giriyor kalbimize


Şimdi herkes biraz yorgun bir Ṣehir
Ne ışıkları gerçek, ne de gölgeleri
En pahalı yalnızlıklar büyüyor içimizde
Gösterişli hayatların gökdelenlerinde
Kimse kimsenin kalbine uğramıyor artık

sevay