Yara

Adınla başlayan duaların önüne çamurlar

Önüne karasinekler atıldı,

Sedirinde uyurken, örse düşürdüğüm başında hüzün emici kargalar

Sesini işittiğim her yer vatanımken, sessizliğinin sınırlarında

Kalbim yamalı mahkûm.

Volta atıyorum,

Utancımın ötesinde berisinde,

Atlı gardiyanların, nallarının küfründe, küfünde

Gözlerimin tavanına toplanmış örümceğin zihninde

Her ayrılığın başladığı o Lehte denilen gölde

Sana nasıl ihanet edebildim!

Taze yaralarım var, sıcacık, el değmemiş bıçak izi kesiklerinde

Uykularıma düşman karabasanlar var, ensemde

Gölgeme zimmetli kan sunakları var, çemberimde

Gün aşırı ölüyorum

Gün aşırı diriliyorum

Gün aşırı birçok iblis tarafından birçok kez, nazikçe beceriliyorum.

-Derimden kaçsa ruhum, toprağını yeniden yeşertebilir mi?

(Sanmıyorum!)

Bir şarkıyı özler gibi,

Geçkin canlardan umut dilenir gibi,

Bir cesedin gözlerini açabilme ihtimalini düşler gibi

Düşmanlarımın ayak sesinde sendeliyorum

Uçurumdan kristal bir yüzün telvesine düşmek istercesine

Olur da tutarsın,

Olur da düğüm tutmaz kaşımın arasına

Boğar gibi öpüşlerini bağlarsın.

Kurşunu bekleyen av gibiyken

Uzun boylu dağların alnında

Ah! Sadakate cüce kalıyorum.

Sana nasıl ihanet edebildim!

Telafisiz hatalarla ömürlük kontratlar yapıldı,

Haciz edebilecek aşk yoktu

Pusu kuracak sevgiler kayıp,

Yüreğimin bocalamasıydı senden sonra

Aklımın laçkalaşması

Bütün günahların saman yığını gibi üzerime çullandığında

Hafifliğine aldanma sebebi.

Diyordum sana çok kez;

-Bütün limanlar, bekleyenlerin ah'ıyla kir tutar mı?

Susuyordun çok kez;

-Kekeme çocuklar bu mevsim kendi külünde yandı.

Sorsalar şimdi;

Senden sonra, tekbirle gelen hayat

Yaşanacak intiharları aklar mı?!