Yara Kavlatan Şiir

geceyi bir çarşaf gibi balkona asıyorum Selman

gün geçiyor yeşil entarisiyle

yürümeye mecalimin olmadığı kaldırımlardan

omzuna tüneyen kuşları ürkütmemek için

öpmüyorum

uzun yol hikâyem olan sakallarından

sen bana hayat ağacı oluyorsun

ben sana silik bir bakış bırakıyorum

gri günlerin girdaplarından

dudaklarımın sana mühürlü yerlerinden susuyorum

adının geçtiği dizeler arıyorum

ikimizin adına

şairleri kınıyor kalbim

estetize edilmiş bütün sözcükleri

adına uluyorum

kutsanmış bir mey oluyor kirpiklerin

bir Süleyman mührü gözlerin

gözlerin Selman

ağıtvari bir tebessüm

ilahi bir emir gibi vuruyorlar alnımdan

-vur emirli gözlerin-

sarsak bir sokakta doğuyorsun beni dünyaya

mecusi bir çığlık oluyor

duyduğum bütün sesler

bir hattat oyuntusu o an gamzen

s/aklanamıyorum

şerhim kûfi

ve kalbimde uyanan

gül Peygamber üzüntüsü Hz. Vahşi

alnından öpülüp

gül dalına asılmış bir murat oluyorsun

değmiyor uğruna hırpaladıklarımız

rüzgâr kokuyor ellerin

saçların annemin duaları

dönencenle zamanı zemheriye çalıyorsun 

sana gitme diyorum

dünya sırtımda tepiniyor

ellerinde serçe kuşlarının yuvası varken

sana gitme diyorum

bu göç

bu mevsim

bu soğuk duvarlar

alnıma çakılan bu sisli bulut

ağrıyan bir şiir oluyor

bir şiir

bir şairin sesiyle

seni seviyor

2018