Yar(a)dan Kalma İzlerim

Koy kapına hüzünleri

bir zerresi bulaşmasın yüreğine

-ki hüzün sende güzel durmuyor.-

Kaç nefesi boğdun bir gecenin zifirinde,

kaç ölümün soluğu sokuldu ensene,

kaç perde yırtıldı,inleyen göğsünde

kaç duayı duymazdın geldin,

kaç bed yüzlü keder ilişti gülümseyişine?

Ahh yüreği yangından kalanım

soğuturken alevleri bir ayazın ortasında

dinmez olmuş feryatların...

Zor zamanlar kapı aralarından sızmış odalarına,

koynunda büyüdükçe büyüyen bir yalnızlık

ve titreyen alevlerin son ışığında son bir hıçkırık...

Hangi zaman bıraktı bu çirkin kederi,

hangi kör olası düşün eşiğinde bıraktın gözlerini

hangi beş para etmez iblis yüzlü karanlık ıslattı kirpiğini

hangi hazanda unuttun o mavi ismini

hangi mevsim aldattı o güneş tenini?

Ahh zamanın pençesinde asılı kalanım

çarmıhındayım...

(...veda eder gibi üşüdüğün,üşüttüğün geceden...)