Yaşadıkça Yazarım

Ben şair değilim

Sayıp döküp toplayıp

Kafiyeli heceli dizeler yazamam

Ben yaşantımın yazarıyım

Yeşilde mavide kainatın tüm güzelliğinde

Sana benzerliği ararım

Yalnızca sana yazar

Seni eserim sayarım...

Attığım yürüdüğüm her adım

Sana uzanan her yol mübah değil mi

Bazen gecelerin karanlığında

Bazen de güneşin aydınlattığı sevgi

Ya da sakladığı kadar nefreti ayrılığı yazarım

Aslında bakmak değil görebilmektir

Bütün mesele

Görebildiğim kadar yazarım

Eğer göremezsem bir gün

Duyabildiğim kadar yazarım

Dalgaların kıyıya vuruşları

Rüzgarın fısıltıları kulağımda çınlayan sesin

Duyamazsam bir gün

Aşkın tadını alabildiğim kadar yazarım

Tadamazsam bir gün

Hissettiğim eksikliği yazarım

Uzak da olsa aşkı

Kalbimde yaşattığım kadar yazarım

Umutlarım hayallerim sevgim tükenirse

İşte o an kalemim veda ederse bana

Ölümü beklediğim kadar yazarım

Kalemin yazarken yüreğin okumuyorsa

Heceler şiirleşirken gönlün anlamıyorsa

Sen şair olsan şiir yazsan kitap olsan

Ne anlamı var,

Sen;

Bendeki sen olmadıkça...