Yaşamadan Ölemem

Seni sevmekle başladı her şey

Önce çocukluğum oldun

Sonra gençliğim

Ve daha ölmedim

İstanbul üzerine yemin ederim

Seni o şehir kadar çok sevdim

Gözlerine tiryaki bir mavilik içtim

Harem yüzlü bir vedadan uğurlanmış vakitler gibi

Sana İstanbul dolusu özlemler biriktirdim

Bahar güneşinin dalgalarla öpüştüğü bir sabahtan

Medusa'nın o ıslak bakışlarından

Mendil satan çocukların avuçlarından sana ezgilendim

Ve senin susmanla sonladı her şey

İçime terkedilmiş şehirler

Beni yutan denizler saklandı

Bilmediğim ücralara kesilmiş biletler doldu ceplerime

Ağrılı şiirler kusan bir gece gibi baktım resimlerine

Dönemedim bir daha meşki içtiğim vakitlere

Aşkını bana yasakladığın fermanlara düştü gölgem

Üvey sevdalara sarıldığın her vakit

Annesinden önce ölen çocuklar tanıdım

Ve İstanbul kadar tanıktım

Kendimi senin sularında kaybettiğime

Ve kutsal bildiğim her şey kadar inandım

Seni İstanbul kadar çok sevdiğime

Ölmediğime

(bir cumartesi)