Yazamamak İçin

burun deliklerimi zorlayan ıslak asfalt kokusu

ağır kanamalı geçen gün ağırımlarına denk yabanıl ağrılarımla ,

on dört-on beş dakika arası -bir dakika-

ve aşk

hala tek hece

ve kalbim

faili sen olan bir cellad.

Bir eşgali vermeye nerden başlamalı?

-alnını dayadığın otobüs camından mı-

anlatamamakla yazamamak arasında gidip gelen yüzün,

ve yüzyıllar sonra gelen

damarlarıma zerk eden hüzün.

Yüzün.

dilimi yüzünün boşluklarında gezdiriyorum.

bensiz geçen tüm zamanların acısını hissediyorum

parmaklarımla saçlarını tarıyorum,

unutmakla hatırlamak arasında kör bir savaş veriyorum

saçlarına beni hatırlatıyorum.

aklını aklımın tavan arasına kilitleyip bir oyun oynuyoruz.

yüzlerimize geçirdiğimiz gülümseyen maskelerin ardında

aşktan ağır yaralı kurtulmuş iki savaşçısı gibi bir birimizi tamamlıyoruz

bensizliğin açtığı yarayı dağlıyorum göz yaşımla

dağlıyorum göğüsünün altında duran beni

kendimi iyi ediyorum

iki bulut oluyoruz

iki farklı şehrin sınırında kesişen

uzanıyoruz hayale

gözlerimizin ardında saklı gizeme.

utanıyorum ağlarken sen

ve düşerken bir yağmur damlası olup yer yüzüne

yazamamak içindi her şey

ellerim kayıp giderken hayalinin yüzünde

seni tekrar diriltmemek içindi.