Yerdeki Gözyaşlarım

Ve sonra uçtu kuşlar...

Göz alabildiğince uzaklara

Geriye bir avuç karanlık

Bir avuç korku kaldı

Yerdeki gözyaşlarıma...

Artık perdelere sığınamayacak kadar

Yaşlandı o buğulu pencereler

Yağan yağmurun ardında bıraktığı koku gibi

Kazındı aklıma sokaklardaki sessizlik

Yanan bir bulut mu var içimde?

Neydi o kalbimi sarıp sarmalayan soğukluk?

Oysa ay senin benim diye kavga ederdim

Sonbaharı taşıyan kelebekle

Oysa her şeyden uzakta

Yollar gibi yufka yürekliydi

Yerdeki gözyaşlarım

Bir güneş doğuyor ki tepeden

Kızıl akşamları uyandırmam gerek

Öyle bir büyüdü ki nar ağaçları

İpleri sarhoş uçurtmaları

Şimdilerde tutmam gerek

Ve sonra toplayacağım dünyadaki tüm gülüşleri

Çocuklara verir gibi

Atacağım üzerine yerdeki gözyaşlarımın

Belki bir umut çıkacaktım arka kapıdan

Belki bir umut inecektim tozlu merdivenlerden

Belki...

Belki de soğuk bir gecede

Uğrayacaktım karanlık sokaklara

Elimde küçük bir fenerle

Atacaktım üzerine ışığı

Dünyamı saran loş maviliğin...

Ve sonra uçtu kuşlar...

Göz alabildiğince uzaklara

Geriye bir avuç aydınlık

Bir avuç hasret kaldı

Yerdeki gözyaşlarıma...