Yeşil Çimenler / Yağmur Yüklü Bulut / Sen
Kar yağarken buz mavisi iklime
Sokuldu güneş
Binbir güçlükle yol aldı gemi
Kızıla boyandı ellerim
Direndim
Usandım
Kayboldum
Yine de kurtulamadım
Aklımın sebepleri içinde sen ne de güzel duruyordun yerinde
Geçen tüm insanların göz bebeklerinde büyüyordun
Ellerine bürünüyordu elleri
Adsız amansız apansız bir bulut kümesi
İçinde yıllardır sakladığım göz yaşları
Usandım
Utandım
Saklandım
Yine de kaçamadım gözlerinden
Gözlerin bir buğu
Akladı düşlerimi
Düşlerim kara bir kuytuydu
Sıkça rastlanan tüm bilinmezliklerin içinden çıkıvermişti
Büyüyordu içimde
Ve içimde sen
Binbir güçlükle ve arsızca kalbimin tam orta yerinde koca bir kanca
Ve sen
Ve sen
Gülmek çok uzaklarda kalan kısa bir anı gibi
Kaybı yaşıyoum hafızamda sürekli
Bir sen çıkmıyorsun.......
Var olmakla var kalabilmek apayrı şeylerken
Ben bugün
Hala
Yeniden
Durmadan
Seni
Sana
Yazıyorum
Üşümek alışılagelmiş yalnızlık her daim bu yürekte
Ve kirlenmişlikler var şiirlerde
Bilmezsin
Yıldırımlar düşüyor usanmadan
Elbet rastgeleceğim bir gün
Oracıkta can verirken korkum
Senin veda edecek olman olmalı
Oysa
Vedanı yıllardır bekliyorken ben
Kaybolan hiçlikler var
Zaman uzun soluklu yalnızlıklar getiriken her gün
Kimbilir hangi gün hangi ayda geleceksin hangi yıl
Bambaşka iklimlerde
Bambaşka çimenliklerin gözlerinde ıslanırken
İçimdeki kor büyüyecek günbegün biliyorum
Sana kitaplar yazıyorum
Sen yine gidiyorsun zamansız şehrimden