Yine Seni Yazma Saatindeyim

Kalemimde kanadı kuşların sesi

sanki sen susmuşsun gibi,

saatler yordu ürperişlerimi

ölüm desem

değil!

salâ sesi duymuyorum,

zulüm desem

hiç değil!

sen beni incitmezsin

kahretsin ki,

bunu çok iyi biliyorum...

İki dirhem,

bir çekirdek değilken sevdam

ve bir ceviz kabuğunu doldurmazken zaman,

alnımda hayâsız bir ayrılıkla

aynalara bakamıyorum!

içimde

kendini yitirmiş bir sesle uyanıyorum

ağlamakta sevdadanmış

aylar varki ben bunu yaşıyorum!

Olsun gözüm,

varsın gitsin bütün kuşlar

yoksun bir göçebelikle...

varsın sönerken ateşim

tütüp dursun dumanım

o kara isiyle...

Yakamdaki mesafe gitgide uzarken

ah edip sızılara gizlenen içsesime

sesinin yankısı kalsın

hadi ben affettim aşkın suçunu

bağışladım temmuz günü

sarmaşık umudunu

yani daha ne kadar yanık izim varsa sevdadan

ve ne kadar uzak kaldıysam gözlerinin bakışından

silip attım her saniyesini

ve şimdi tuttum ayrılığın

yırtık

ve

dikişisiz

ve

yamasız

ve en çokta

sensiz sesini...

Bunu bir yılgınlık farzetmeyesin

ve bıkmışım gibi gelmesin sana

ben ayrılık şiirlerini k/aralarken

sen Züleyha'nın saray kafesindesin

gömleğinin yırtıldığı yeri

sen bile görebilirken

el alem seni Yusuf bilmesin.

(...biz büyük aşklara özendik ve her efsaneye kendimizi gizledik!)