Yitirilmiş Nihayetler

1

Gidiyorsun...

harami mevsimler pus’u kuruyor yüzüme

gelip sesime ilişiyor sonbahar.

heybesinde buğu

bakır tenli bulutlar dönerek kurşuni griye

gezgin yaşlarını döküyor yaralarıma.

2

herkesin bir maviye gittiği

bu alabora mevsiminde

sureti kalan sözcüklerden

kanar hatıralar yeniden.

kör bir boşluğun nabzı gibi atar ömür

giderek yiten bir yankıya dönüşür insan.

derinleşir çizgiler, uzanır yüzlere gölgeler

gözlerini unutur aynalar.

ayak izlerinde uzar menzili yolların

rahvan atların dizlerine kapanır hızmalı rüzgâr..

solgun nefesler kırgın sözcüklerin türküsünü söyler. 

3

göçe duran kuş sürüsü gibi havalanan harfler

tufana kurulduğum dudaklarında

göğe sızan bir buğu olur sesin. 

bir veda telaşıyla gelip bulur beni.

incinirim...

ağır ağır akarken hayat

artık kayıp gitmeye evrilir.

ölgün imgeleri heceleyerek kırlaşan zaman,

bu yara mevsiminde

gelip yerleşir saçlara...

içine sızdığı bir taşa işler kendini suların gizi.

bir lâl kıvılcım, göğsümde açılmış bir mihrap içinde

yanar da yanar.

4

gidişinin, masum bir kağıda düşen imgesinde yaralıyım.

her ağrıda,

kelimelerde diri diri ölüyor nefesim

nefesim ki, ismine değin bir boğum,

bir yutku, bir dağ yokuşu.

yankısıyla

mişli dillerin gözleriyle bakan

haflerin mahzeninde ağarıyor ve eskiyor sesimde. 

ardımdan konmayan bir nokta ile

savruluyorum virgülden virgüle.

devrik cümlelere dönüşüp duruyor varlığım.

isminin sen/ssiz hâline iyelikler eklesem de

sürüp gidiyorum anlamsız bir anlatı gibi.

eksiliyorum.

gül/n açmaz isimler nevasında

düş tutmuyor başka isimler.

vazgeçiyorum.

dilini ısırarak ağlaya ağlaya sükut tutuyor ağzım.

hüzün hokkası kalbime banmış mürekkebin

rıh ereğiyle

ilk harften beri

râvîyim

riddeyim

razıy(d)ım,

yitirilmiş nihayetlerde bile adına ben.

dönmüyorsun...

mavisi düşüyor anlamın.

https://www.youtube.com/watch?v=b5RTj2NwdWY&list=RDeji3VL5dkwg&index=2