Yok Olmanın Sessiz Sarsıntısı
Küllerinden doğmuş bir gecenin
Güneşe hiç çıkmayan sisli yollarında
Bir ateşböceğinin ışığını takip ederek
Rüzgarın götürdüğü yere sürdüm düşlerimi
Bile bile yok ettim adımlarımı usulca
Bütün yaraları sardım da
Bir seni unutamadım
Kim kaybolmak ister ki
En mutlu anında kalbinin
Yok olmayı, yok edilmeyi
Dünyanın bütün şarkıları hep bir ağızdan
Hiç kimse vazgeçilmez değildir dese
Vazgeçebilir mi insan sevdiklerinden
Ya solarsa bir gün gül bahçeleri
Kurumuş bir yaprağa yıllar sonra
Nefes üflemenin kıymeti kalır mı
Kor ateşleri harlamak mı yoksa
Bir ruh esintisiyle canlara
Can katmak mı daha zordur
Hangisi kış bahçelerini ısıtır
Yok olmak mı
Kaybolmak mı
Mutluluk tek kelime
Anlamı binlerce hece
Acıtanlar uyanır da bir gece
Pişmanlığın acısını yaşar
Kinsizce
Kimsesizce
Sessizce