Yokluğa Çıngırak Takasıya Kadar

biliyor musun

sen

üzüntüsünün üzüntüsünü

bir geminin rotasını

hasretle özlemle

yüklenmiş,

acıları

önüne kata kata

sızılara

bandıra bandıra

yüreğinin katmerlerini...

biliyor musun

sen

aşkın sevdasını

gurbetin sılasını

vuslata

ziyan edilmiş,

göz yaşlarını sile sile

kan çanağında oluşmuş

kırmızı kırmızı

bir lokma umut için...

biliyor musun

sen

hayatın yaşamını

ömrün safsatasını

vakit

zaman da kaybolurken

heba edilen seneleri,

kışta

sonbaharda tepinen

mevsimleri,

esen rüzgarlara hapis olmuş

yellerin bedduasının

cemberini,

ne

sabahı belli

ne de gecesi...

biliyor musun

sen

yalnızlığın kalabalığını

kalabalığın yalnızlığını,

yerlerde sürünen ruhların

can pazarını oluşturduğunu

bir tutam gelecek

için,

feda edilirken yarınlara

tozu dumana katan

sonsuzluğa,

bacası yok kanatları

ona keza,

nasıl kavuşsun

nasıl kucaklaşsın

mucizeden de öteye...

biliyor musun

sen

yasın yasını

gamın hüznünü,

bilsen ne fayda

yaşaman gerek yaşaman,

anlaman için

yollara dökülen çaresizliği,

nerden bileceksin

sensizlikle ekilmiş bensizlikle biçilmiş

bir öğün sabır boşa gitmiş

mesafeler de tükenirken,

gerçek hakikatta kayıp

benim sende olduğum

gibi,

aranıyor

başı boş

bir kalp

aranıyor,

atarken

tıklıyor

saat

aralıksız süresiz

tak tak tik tik

kulağa hoş gelse ne gezer

almış başını gidiyor

kader,

tutana aşk olsun

sevda olsun

yokluğa çıngırak takasıya kadar...

(Berlin,17.11.2016)