Yokluğun

hala yitik bir aşkın peşindeyim

arşınlıyorum bu kahpe kaldırımları

mayınlar döşenmiş üzerlerine

ha patladı ha patlayacak

lakin ben fütursuzca basıyorum üstüne

ve bir gölge seçiyorum karanlıkta

içinde parlıyor mercan gözlerin

ıssızlığını koynuna hapsediyor lacivert gece

ben parlayan gözlerinle yol buluyorum yine

çözülüyor sanki bir nebze olsun bilmece

en mahrem düşlerden yasaksın belki de

ama mabedimsin

felaketimsin

herşeyimsin

bilmiyorum nasıl yaşarım bu fahişe şehirde

ne kadar katlanabilirim sensizliğe

ölsem toprak kabul eder mi sensiz

yüreğimde hala sen varken

sensizlik yıpratıyor paralıyor yüreğimi

hala seni bulma umudum varken

bu yüzden terkedemiyorum bu şehri

kalabalığın arasından sızacakmışsın gibi

çakılır kalırım hayali gözlerine

ve yorgun düşerim yokluğunla bu şehirde

kalabalıklaştıkça yalnızlaşıyorum

hangi yakut unutturur gözlerini

ne elim tutuyor ne kolum

sakat bir sevdaya tutuldum

ve sen belki başka tenlerde vücut bulacaksın

benim ise sensin bitip tükenmeyen tek arzum.