Yokluğun Saplandı Şairliğime

Söyle bana yokluğunda ne kadar büyürüm

Kaç serçe sığar teninden yoksun avuçlarıma

Ben bilmiyorum

Sen söyle bana!

Bildiğim tek şey,

Yokluğunda hergün öldüğüm!

Evet

Hergün ölürüm

Alabildiğine üşürken kirpiğim,

Gözlerimde yangınlar büyütürüm.

Hiçbir zeytin dalı gölgesi soğutmaz,

Hasretimin alevlerini...

Yalnızlığım vurur,

Koynuma bıraktığın o masum güvercinleri

Kan kusar düşlerim,

Omuzlarım düşer yokluğunun efkârına

Kederlenirim...

Sevemem kimseleri

Ve özlemem hiçbir şiiri

İlhamlarım tam da ayyuka çıkmışken,

Tam da son bademi

Gözlerinden içmişken

Belki de bırakırım şairliği!

Evet

Tat vermez hiçbir şey yokluğunda

Dönüşü olmayan biletler alırım

En ücra suskunluğa...

Sen yoksan!

Arta kalan nedir söyler misin bana?

Sen yoksan!

Kimin gözleri göğümde şafak söker?

Kimin sesi ağlak zamanlarımı tek sözüyle siler?

Kimin gücü yeter

Nazlı hülyalarımın ismi olup,beni böyle konuşturmaya?

Kim cesaret eder sen gibi

Gözlerimden ırmaklar akıtmaya...

Söyle bana!

Yokluğunda kaç çocuk doğar yumak elleriyle?

Hangisinin kokusu siner

Sesinden dökülen maviliğe?

Hangi babanın alnından süzülür terinin helâlliği?

Hangi annenin elleri döker o yüce merhameti?

Sen yoksan!

Bir gül kanar,bülbülün gıyabında

Nergis yeniden ölür,

Suretinin düştüğü sularda.

Sen yoksan!

Yusuf kuyuda!

Mecnun yabancı bir çöl serabında,

Kerem dönmez Erzincan bağlarına,

Emrah düşmez Selvi'nin yollarına,

Kamber'i kim kavuşturur arzusuna?

Kimin gücü yeter,

Tahir'i Nil'den geri almaya?

Söyle bana!

Söyle bana!

Sen yoksan,

Aşk utanmaz mı içimde çoğalmaktan?

(ateş düştüğü yeri yakarken,neden kendiside o alevde yanmaz / söyle ey sevgili! ateşinin hiç mi vicdanı sızlamaz / yetmez mi canımı yaktığı küle dönen canımın yakasını neden bırakmaz !)