Yokluğuna Sığındığım

Kendi kendime serzenişlerim ne tuhaf?

Herkes gitti, kaçtı,göçtü vedasına

Ben gidemem ki yokluğuna

Aslında ıstırabıdır dilimin ucuna

Amma bir türlü söyleyemem!.

Varlığımın yorgun fısıltısı!

Ne seninle-ne sensiz

Bunlar yokluğuna nazarı

Yarını bilen gafletin tabiri.

Ne zaman anladım misafirimdir

Umuda bir albeni yüklerim.

Salasınla uykulardan uyandırmayasın

Yerle yeksan olurum

Gözyaşıyla kandiller yakarım

Üstelik bütününü hayal edemezken

Ellerimde kalır yüreğimin buzulları

Yakasım gelir işte o an kör perdeleri.

'Oysa o tutacaktı ellerimi!', derim

Kapılarında kanadı kırık göğün...

Görüyorsun yarınlar birikmiş

Nereye saklansa adımlarım

Eskisi gibi değil cocuk yanlarım

Noktayı koymuş düşüşlerim

Sonunu bilmediğim bir masal

Üstünü örtsem mecnun kalır bulutlarım

Varsayılarak tasarlanmış olmalı

İçinde 'sevmek ve iyilik' kavramları

Ya zayıflık ve başarısızlık?

Yanaştıkça dipsiz kuyularım

Her hücremin dört yanı korkutur

Sanki kullanıma sunulmuş

Demanslı bir hastaya benzetirim

Katmerleşen ar,namus,edebimse

Karşılaştırılamaz

'Dokunulamaz'

Ben dedikçe!

Tesellisi boş cümle yangınlarım

Ben...

Halbuki sahiplendikçe

Onun gölgesi...

Cesaretim sus

Öyle yoruldum ki!

Göze alamadığım

Meydan okuyamadığım

Kontrolsüzlüğünde çırpınışlarım

Bu aldırışsız aklımı alıp alıp çıkarısım var

Ya umursamazsa vedası dudaklarım?

Anlaşılan bu hayatın vuruşları

Korkak kalbimin talan edilişleri

Daha değil...

Bile bile zamanı erteliyorum

Değişecekse aklıma düşenler

Öğretme ne olur

Zaten yaşıyorum yokluğuna binlerce ilticayı!