Yokluğundan Öpüyorum

seni yokluğundan öpüyorum...

lir dökülüyor şeyh çıldırtırcasına gözlerimden,

sen yoksunu gecelerdeyim, geceler senden bihaber...

tenimde bir kaybolmuşluk,

tenimde bir yalnızlık,

yalnızlık kör bir gecede, sen; yitirilmişlik,

her yitirilmişliğin kod adı; sensizlik

giydiriliyor tenime yalnızlık, derviş ağlıyor

eşkiya gidiyor,

eşgalin beliriyor,

eşsizliğin düşüyor alnımın orta yerinden,

lir dökülüyor....

ve hayalin uğruyor,

ben bekliyorum,

ben ölmüyorum...

bir dahaki reenkarnasyonda da istersen gelme,

şehrin bütün istasyonlarında kahpe sevinçler uğurlanıyor,

biz kalıyoruz en hüzünlü yerinde masalların,

biz mutsuz son...

bir çocuğu ağlatıyor dramlar,

şehre trajedi düşüyor, yağmur yağıyor

ben ağlamıyorum...

şeyhim öpüyor alnımdan, lir dökülüyor

kendime ettiğim en ağır küfür, şu an dilimde;

"o beni sevmiyor"....

seni yokluğundan sarıyorum...

atom parçalanıyor, sesim kırılmış duvarlarda

yüreğim dağlanıyor, Ferhat ölüyor

ben görüyorum, mayın basmışım bağrıma

nüksediyor hayalin, Şirin ağlıyor...

ölmek adamı, bırakılmışken yalnızlığın orta yerinde

daha da tahrik ediyor...

biliyorsun çiçeğim,

masallar bahsetmez böylesine tehlikeli düşlerden;

"göğsünün gül bahçesinde, bir diken geziniyor belkide"...

yaseminler soluyor,

nefesim kesiliyor,

uçurumlar yürüyor durduğum yere

ben düşüyorum,

şeyhim düşüyor ardıma

sen dipsizliğinde kaybolmuş bir çocuğum ben...

seni yokluğundan kokluyorum...

morfin yemiş damarlarım çözülüyor adeta,

zikrediyorum adını, göçebe kuşlar rötar yapıyor

türbülans uğruyor, adımlarım patlıyor

intihar uçuyor, sen gidiyorsun

şeyhim darağacında sallanıyor,

ben ağlıyorum,

derviş lir döküyor;

her yerde ağlanmaz belki, ama

"yağmur yağıyorsa şehre şayet,

kimse farketmiyor"...

ve seni yokluğundan seviyorum...

seviyorum seni, sen dahil

kimse bilmiyor...