Yokluğunun Hatıratı

Kaybınla bakmak ey yâr, kalbi virân eyledi,
Bir zelzele ortasında sanki cân pâreledi.

Sarsılırken rûh-i nâçâr, taş kesildim ben yine,
Ayakta kalmak ne güçmüş, yıkılırken her sine.

Hâtırâtın her biri bir zeytin ağacı gibi,
Kök salan bir ömr-i mâzî, hem acı hem hoş tabi.

Dallarıyla sardı rûhum, gölgesinde dinlendim,
Bâzen ağladım sessizce, bâzen aşkla gülledim.

Öyle bir hüsnün var idi, anlatılmaz söz ile,
Bir nefes yetmezdi sana, bir ömür azdı bile.

Şimdi sensiz her nefeste eksilirken varlığım,
Yokluğunla tartılırmış meğer bütün varlığım.

Seni özlemek ne garip, bir vefâsızlık gibi,
Sanki inkâr etmek olur sende kalan her şeyi.

Çünkü sen vardın içimde, kök salan bir ağaçtın,
Ben o gölgede büyüyen, sana muhtaç bir taştım.

Kaybın ile bakmak işte böyle bir yıkım imiş,
İnsan enkaz altında diri kalmak istermiş.