Yokluğunun Kalabalık Ölümleri

B/en sonunda sensizlikle öleceğim !

.

Avuçlarımda kalabalık kimsesizliklerim

Dilimde bîtap düşmüş sen/de/le/yişlerim

Aklım fikrim olan gözlerin

Gözlerin...

Ve üstüme devrilen

Bin asırlık hasretim.

İşte bu kadar kalabalık sensizliğim

Oysa yokluğun yalnızlık demekti

Varlığında kimsesizliğimdi sensizlik.

Yokluğunda anladım

Hem hiçbir şey hem her şeymiş sensizlik !

Dahası,bitmeyen bir sohbetin yorgun satırbaşlarında

Kalabalıklarıma sataşmalarım

Ağrılarımmış sensizlik.

-yüzüne gölgemi dahi bırakamadığım sevgili

uçurumlara asılmış şiirlerin dipnotlarında bıraktın ellerimi

ve alıp gittin ömrümden

umudum olan sesini.-

Yokluğunda anladım

Sensizliğin ölümden daha soğuk olduğunu

Ve gülüşlerimin gidişinle son bulduğunu.

Kendine yabancı bir zaman gibi

Yokluğunda anladım

Acımın ne mühim bir dert olduğunu !

Şimdi sen vurmalısın beni

Aklımın gelgitlerinden !

Kurtarmalısın ruhumu boynumda taşıdığım sensizlikten !

Bugün ölümü sana boyadım

Canım hiç acımayacak ölürken.

Artık sen vurmalısın beni

Yokluğun değil

Sensizlikte ölmek olur şey değil !

21 Haziran