Yorgun Deniz

Ağlarsın gözüm

Bazen başaklar ölünce

Bazen güllerin solunca

En çok da gözüm

Güneşin boyun bükünce

Aşk dediğin

Hikayesidir hayatın

Ülkesi özgürlüktür

Gurbeti mayınlı yalnızlık

Meyve ağacında

Ağaç ormandaysa

Ve gözüm yağmursan

Ortasında toprağın

Ağlarsın çamura da suya da

Kana kana

Gönül döker insan

Kısım kısım olmasa

Hayın gezmese

Dersin ömür

Ödevin yaşamaktır

Herşeye rağmen

Küçük bir kız çocuğu

Parmaklarına sarıldığında

Ve en çok da

Gökyüzünden düşerken

Yanar insan

Ağlamak

Güzeldir gözüm

İçinde insan olunca

Başaklar boy verince