Yorgun Şiir

benim aklım karışıktı, onunla saçları düz

ve siyah ve uzun ve sonra çok uzak falan

hep onu düşünüyordum ben,

o onu düşündüğümü hiç düşünmezdi

ya da ben fazla arkaplancı, çekinik, saklambaç

belki arar beni, bulur sobeler falan..

ben çocuksu, o su katılmamış rakı gibi

sert, çarpıcı, bazen baş ağrısı

ve aklı baştan alan, kalbim gözlerine mesth..

o güzeldi, ben şiir yazardım

o bilmezdi, ben yine de severdim

ben romantizm akımıydım sanki

o bana tepki olarak doğmuş relaizm gibi falan..

aşk

çok yorucu

bir kavram.

ölsek de dinlensek artık, bana kalırsa.