Yüreğimi Yaktı

Öksüz yetim çocuklar, imrenerek bakarken,

Haram oldu yediğim, zevkini alamadım.

Yağmurların altında ,yıldırımlar çakarken,

Ben konforlu yuvamda, huzurlu olamadım.

Kimsesizdi yavrular ,ölmüştü anneleri,

Açıkta kalmışlardı, hiç yoktu haneleri,

İlgiye muhtaçtılar, tekti bahaneleri.

Bırakıp da onları,evimde kalamadım.

Bir tarafta lüks hayat, duyarsız insanımız,

Kimseyi düşünmeyiz, hiç yoktur ihsanımız.

Vermeyiz zerresini,olsa da imkanımız.

Nereden kazanırlar,bir türlü bulamadım

Hele bir bakın şöyle,dengesi bozuk dünya.

Fakirin sofrası boş, gönlünde güzel hülya.

Güvenme zenginliğe,bir anda olur rüya,

Bunları düşünmekten,uykuya dalamadım.

Parasıyla övünür, çevresini unutur.

Zevke sefaya dalar, kendini avutur.

Sevgi çiçeklerinin, her birini kurutur.

Böylesi insanlarla, asla dost olamadım.

Ülkü Ahıska 18.Mayıs.2010