Yüreğimin Aşkına

kuçaklamışım hayalleri

ruhsuz mekanda

çelme takılmışlığın gözü olsa gerek

sebeb

soğuk kaldırımlara dökülmüşlüğün

kabri can

hayata yeltenmişliğin gazabı

daha yaşarken

harabeler içimde

sevmelerim öksüz

bensizliğimle dans ediyor

akşam üstüleri

gecelere niyaz

küllenmişliğin arifesi sanki

kulak misafiri olmasına lüzum yok

itiraflarım çöldeki kum kadar

öpüşüyorlar koklaşıyorlar hecelerde

eksikliği yellere tutunmuş

hep bana doğru esiyor

nedense

düşlerim açmış kollarını

nerden bilirsin?

belki biri

inadına

bir gün

yüreğimin

aşkına

takılır

kalır...

(Berlin,15.09.2013)