Yürekte Yangın Beklemez

Acıların bulutlarıyla sarmaş dolaş uzanıp her gün geceye

İntiharın teline sokuluyor sızı, savrulurken aşkın etekleri

Mor türküler yanıyor neonlarda, dillerde zoraki kahkaha

Pusuya yatmış cılız gölgeler, ava çıkmış sokak köpekleri.

Ellerimin seyrek çizgilerine yıllar üşüşmüş, dağlarda kar

Toprağa düşen damlada iniltili bir sessizliğin muamması

Perdeyi okşarken her gece rüzgâr, yatakta ter kanı koklar

Dorukları sallar sözlerim, yüreğimde göverir imge tarlası.

Saydam bir bakışın kıskançlık dallarıyla geçiyorum sıratı

Ezberimde sevdanın adı, yitik adresler mektup pullarında

Bütün elvedalarımın kıraç mezarlarında onlarca ölünün ahı

Damarlarımda aşkın yolu, bir kadın hıçkırığı şakaklarımda.

Hayatın boşa karılmış destelerinde, kazanan hep aşk olsa da

Hüznün bütün batıklarından çıkarılsa da sevda denen o yontu

Sonsuzluğu gösteren düş haritalarında olsa da ölümsüz adalar

Gönlümüzün sarı sularına her fırtınada düşlere yolculuk var.

Kendi serüvenlerimizin sarmaşık salıncaklarına yangın sıçrar

Rötarlı itiraflarımızın sarılışlarına kaybedişlerin kokusu ağar

Yürekte yangın beklemez gülüm, er geç bedenlerimizi sarar

Aç asil yüreğinin yelkenlerini rüzgârıma, mutlaka güneş açar.