Zaman Acımasız Gardiyan(biz Mahkûm)

Bilmelisin ki;

gözlerimdeki yaşlar sana geç kalmışlığım

ve yaşadığımı sandığım hayat

yalnızlığımdır.

Ayrılık sol yanımızdan sokuldu bu kez

ensemdeki kokundan yakaladı bizi

toplamasaydım saçlarımı dün gece

ve ulu orta bağırmasaydın "seni seviyorum" diye

tutuklanmayacaktık.

Unutuyoruz sevgili,

zaman acımasız gardiyan biz mahkûmuz bu şehirde

her firarın arkası kelepçe.

Islık çalarken sen ellerin cebinde

özgürce koşmayı peşinden

sol kolumun uyuşmasını özledim

omzumdaki elinden.

Çiçekleri, gökkuşağının yedi rengini

uçurtmaların hepsini birden gökyüzüne bırakmayı

umuda düş biriktirmeyi özledim.

Rutubetli duvarları maviye boyamayı

oysa yağmur yağmaz bu kente

gözyaşı damıtır bulutlar

gönül gözü açık olanlar görebilir sadece.

Tüm duvarlar nemlidir

nereye sırtını dayarsan daya bir sancı

zehirli sarmaşık olur dolanır

ayak bileklerine.

Ne tuhaf

her ayrılışımız

bir sonraki sarılmamıza ön hazırlık.

Hani yakalandık sanıyorlar

Oysa hâlâ bilmiyorlar kaçak ruhlar ülkesinde

buluştuğumuzu

Ve bilmiyorlar ayrılığın sadece bedenlerimizi

vurduğunu.

Zaman acımasız gardiyan

bizlerse mahkûm.

Aslında yalnız değiliz

biz aşkın sürgününe hüküm giydirilmişiz.

Ya açlığa

umutsuzluğa

hatta haksızlığa çekilen tel örgüler

ki; üstelik bir de kanatıyorsa.

Kim saygıda kusur etti bilmiyorum

Hâlbuki

ilikliydi hep ceket düğmelerimiz.

Şimdi

alnından öpeceğim seni

bir daha birlikte kaçamayacağız ihtimal

son kez

sıkıca sarılalım

kim bilir

belki ölüm ondan önce bulur bizi...