Zaman Hüsransı Yazgısına Bulaştı

Eskimeyen, eskitilemeyen ne varsa

İnsanın yüzünde yamalı yazgısına tükürüyorum...

Sus dilim sus!

Kedere bulaştı satırların bir kere

Bilirim geçmişin intiharı düşecek diline

... Ama!

Öylece susarsan olmaz gözlerinde zamanın

Bilemezsin ne aklıkları gizlenir

Yüreklerde nice kaybolmuşlarla

Yinede geceyi öldürebilen öldürsün de

Göreyim özneye!

Söyleyin şimdi en çok hatırlayamadığım aynamdaki yüzler?

Bilir misiniz kimliğim intiharlara yelkovanlı

Hele de yokluğu uğurlarken...

Akıp gidiyor öylesine günler siyah beyaz

Rüya sandığım önümde hakikatler

Çoğu zaman nefret ettiğim tanıdık bu simalar

?İyiyim sağ ol' diyen mi var?

Nerede o eski yoldaşlar

Gecenin mahmurluğunda bu feodal hapishaneler

Kaç perdenin ardına gizlenir

Yinede ölünür alnında günün

Gitmenin emir kipiyle aşklara misafir olunur

Sabaha soyunurken son sözler

Unutmazsam...

Ölü şiirim bu demez mi kalemim kırılırken hep gözlerim

Geçtim hadi diyelim ;

Henüz seni yazmamış olmaktan

Sinüslerinde sinsi bir sızı kimin yok ki!

Yine hava kararır esmer uykusuyla

Fırtınaya tutulan yarayı iyileştirmeden

Ağaran günün teninde ucuz umutlar

İçimizde verdiğimiz hep bu savaşlar

Yüzümüzde, izi kalan zamansız ihtilaller

O bizi anlatmak için ağzımıza akı vermiş

Beden parçalanmak isterken çoğumuz...

Bu yüzden coşkulu değiliz ya

Kızgın, dağıtmış, küfürler ederiz

...Üşürmüş mum ışığında her şey ortadayken

Son bir söz yüreğim bu kadar yeter!

Bu aşağılık dünyanın saf sütü kime neye?

Şimdi kapanmış gözler zamana

Ne geçmişe!

Ne de geleceğe ait olan güneşsiz gölgeye

Ve şu sahte mayın döşeli yollara

Her şeyle bu kadar perçinleşmişken

Kurulmasa birde sırıtarak riyalarına

Belli ki İhtiyatsız

Adressiz kinlenmiş gönüllere

Karşısında kim olsa yakalanmış nefse

Bir adım attıranlar içsin hüsranı hadi bakalım,

Vizeleri yok ki

Uymazlar bizdeki sahte kimliğe!