Zamanı Okşamak

sana

zamanı okşa desem

şöyle ufaktan ufaktan

sana gelirken

sana

yaklaşırken

bir

öpücük konduracak kadar

yakın

kaybedecek neyin olur

olabilir

ki

görüntüden

başka

özgürlükten gayrı

sen sana kavuşurken

esaretten kurtulurken

güyalar diyarında...

bence

koca bir hiç

yoklukla fingirdeşirken

sessizlik karanlık

sensizlik kuytu

belki

farkında

olmasanda olamasanda...

okşa derim okşa zamanı

yalan

balçıkla

sıvanamaz ki

dörtyol geçen hanı olsada

dünya denen

şu

hane

şaşırmadın mı

hiç

hep tek yön

hep çıkmak sokak

zaman zamanla duvarları aşındırırken...

okşamaktan başka yok bir şans

sansan da

hayatla

bir

dans

bir ileri bir ileri hep ileri

dönüşü olmuyan bir yolculuğun

kaderi

sen varken de

sen yokken de

kendini nimetten saysanda

ne

fayda,

kafa yorulur

lüzumsuzluk as olur

lüzumsuzluk

aş

olur...

okşa

diyorum zamanı

çekilmeden ipin pimi

önceden tanışmak ufaktan ufaktan

güzel olur

hoş olur

aslında

her gün yaşanan

yaşanılan

yaşanmış

olan

tek farkı

farkında olmak

olabilmek

kuçaklaşmanın

arifesinde ki mükafat...

(Berlin,25.01.2016)