Zamansızlığın

Kuruyan toprakta

Zemheri çatlağı tomurcukların

Son yağmurlarıydık, Nisan bitimli.

Zamansızlığın

Zamansızlığımdı

Kuytulara sıkışmış bir avuç günden arta kalan.

Gülkurusuna dönüşen akşamın son saatleri

Ömür, on ikiye çeyrek kala.

Zembereğinde boşalan son telde

Beyaz kadrandı, ter desenli yelkovan.

Limon kokulu bahçelerin son yorgun hasadı

Kabukları renk değiştirirken mevsimlerin.

İlk ritimleriydi belki yüreğin

Son tangoya keman ezgilerinde vurulan.

Yorgun ruganların

Bağcık çözümüydü, rafa kaldırılırken hayattan.

Zamansızlığın

Zamansızlığımdı,

Dünde sıkışan

Bitime ramak kala.

Kaçırdıkların

Kaçırdıklarımdı toz duman rahvan koşan.

Öyle bir anda

Çarpıştık mum alevi gibi kısalan kaldırımda.

Olmadı ki be hayat şimdi

Hiç olmadı...

Zamansızlığı

Zamansızlığımın... Gülkurusuna dönerken akşam,

Ne kaldı ki geriye

Papatya falında eksilen birkaç beyaz zaman.