Zeynel Abidin Koçer

Ne söylesem boş

Ne söylesem yersiz

Sen sadece yitip giden bir dost değilsin

Değeri bilinmeyensin

Anlaşılmayansın

Çözülemeyensin

On beş sene önce tanışmıştık ,

Beraber su soda satmıştık

Şeker satmıştık şehir şehir

Sonra ben İstanbul’a

Sen Hatay’a gitmiştin

Yollarımız ayrılsa bile

Abiliğini ayırmamıştım  kendimden

Bir deprem oldu

Bir daha duyamadım seni

Ne yaptıysam izini bulamadım

İskenderun’a gittim seni aramaya

Bunu hiç bir zaman bilmeyeceksin belki de

Bulamadım

İki sene sonra kardeşine rastladım

Yaşadığını söyledi senin

Ağladım

Depremzedelere yardım ediyormuşsun hala

Dedim yaşıyor ya gerisi önemli değil

Ama önemliymiş

Bir ay geçmişti üzerinden

Kanserden öldüğünü duydum bugün

Konuşabilseydim şayet

Nasıl oldu diye soracaktım kardeşine

Ah be Zeynel abi

Gökyüzünde yıldız oldun dün gece

Kızına doyamadın

Yaşama doyamadın

Biz senin abiliğine doyamadık

İnsanın hayatı bir film şeridine benzer bazen

Bir kere bu şerit gözüne gelir insanın

Seni bir şeridinde bile hatırlamak güzel

Ah abim

Bu gece ağzımdan kelimeler çıkmadı

Göz yaşlarımda sakladım dualarımı

Hoşçakal