Züleyha'da Kalan'ıma

Gecemin bağrını deşiyor,

'ben o gün Züleyha'da kalmıştım' sesi

ben d/inliyorum...

Karda yürüdüm

hani izlerim

-ki yüreğin beyazdı

ve ben yalın ayak

savrularak

yüreğinde soluk almıştım

şimdi kesildi mi nefeslerim?

Nasılsın diyorsun

hiç bilmediğin kadar cinayet kokuyorum

ellerim kan sızıyor

beni vuranı arıyorum,

failim aynamdan bana gülümsüyor.

'Züleyha'nın evinde,

iki küçük pencere,

birinde seni gördüm

diğerinde ölümü!'

deminde sürerken türküm

ben bağrımı taşa çalan sızılardan medet umuyorum

olmuyor gözüm!

bu makam bilmiyor

bendeki acı ölümden ağır geliyor!

Züleyha diyorum

'bırak bu şiir müsvettesi dizelerini

kapat şu Züleyha ezgilerini

sevdan d/ağlıyor

yangın tadında...'

d/inlemiyorum.

(hiçbir şeyin üzerini örtmeyi bilmezken / karda yürüdüm izimi belli etmeden!)