Fesahat

Fesahat, belâgatte sözcükleri ve cümleleri kusurdan arındırılmış, bu yüzden akıcı ve açık olan sözün niteliğidir.

Eski belâgat kitapları bu niteliği iki düzeyde inceler:

• Sözcükte: Sözcük dil bilgisine aykırı biçimde kullanılmamalı, kulağa yabancı kalmamalı ve dili zorlayan seslerden kurulmamalıdır.
• Cümlede: Dizilişin anlamı düğümlememesi gerekir; art arda uzayan tamlamalar ve dili dolaştıran sözcük yan yanalıkları da sözü bozar.

Arapça fesâhat sözcüğünden.

• Fasih: Fesahat niteliğini taşıyan söz ya da kişi için kullanılan sıfat.
• Belâgat: Fesahatli sözü bir adım öteye taşıyıp yerinde ve zamanında söylenmesini de gözeten eski söz bilimi.
• Garabet: Fesahati sözcük düzeyinde zedeleyen kusurlardan biri: tanınmayan sözcüğe başvurmak.
• Tenâfür: Dili zorlayan ses ve sözcük yığılması; fesahatin iki düzeyinde de bir kusur sayılır.
• Tetabu-ı izâfât: Uzadıkça cümlenin fesahatini bozan zincirleme tamlama.
• Ta'kid: Sözcük dizilişindeki ya da anlamdaki düğüm; cümle düzeyinde fesahati bozan kusur.