Redif

Redif, kafiyeli iki dize sondan başa doğru karşılaştırıldığında ilk karşılaşılan, yazılışı, anlamı ve görevi bakımından tıpatıp aynı olan ek, sözcük ya da söz öbeğidir.

• Ayırt etme: Dize sonlarındaki eşsesli ekler aynı görevdeyse redif sayılır, farklı görevdeyse kafiyeye katılır.
• Bir çözümleme: Örnekteki “yollarım / kollarım” eşleşmesinde -larım redif, “ol” sesleri kafiyedir.
• Divan şiirinde: Gazel ve kasidelerde redif çoğu zaman bütün bir sözcük ya da söz öbeğidir; Fuzûlî'nin her beyti “su” sözcüğüyle biten Su Kasidesi en bilinen örnektir.
• Tarihî anlamı: Osmanlı'nın son yüzyılında yedek askerlere de redif denirdi.

Arapça redîf (binitte birinin arkasına binen, ardından gelen) sözcüğünden.

• Nakarat: Şiirde aynen geri dönen bütün bir dize ya da dize öbeği; redif ise dize sonundaki bir ek ya da sözcükle sınırlıdır.
• Gazel: Redifin bolca kullanıldığı divan nazım şekli; gazellerin pek çoğu rediflidir.