Tenasüb

Tenasüb, şairin beytini tek bir dünyanın eşyasıyla döşeyerek okurun bir sözcükten ötekine kendiliğinden geçmesini sağladığı sanattır: gül bülbülü, kadeh şarabı, ok yayı çağırır.

• Öbür adı: Belâgat kitaplarında mürâât-ı nazîr adıyla da geçer.
• Îham-ı tenasüb: Beyitteki öbür sözcükler, çok anlamlı bir sözcüğün asıl kastedilen anlamıyla değil, geride kalan anlamıyla akrabalık kurar; bu oyuna îham-ı tenasüb denir.

Arapça tenâsüb (birbirine uygunluk, orantı) sözcüğünden.

• Leff ü neşr: Yüz ile gül, saç ile sünbül, boy ile servi gibi eşleşmeleri iki ayrı dizide kuran sanat; eşlerin seçimi çoğu zaman tenasübe dayanır.
• Karşıtlama: Gece ile gündüz, gülmek ile ağlamak gibi çatışan kavramlardan güç alan sanat; tenasüpte ise sözcükler birbirini tamamlar.
• İham: Çok anlamlı sözcüğe dayanan sanat; tenasüple birleştiğinde îham-ı tenasüb ortaya çıkar.