Bedreddin Mercan Şiirleri

Şiir genel olarak; maskeli ilişkiler, sahte sözler ve haksızlıklar karşısında duyulan derin iç sızısını, buna duyulan öfkeyi ve nihai sığıntı olarak ilahi adalete sığınma ihtiyacını merkeze alır.

İnsanın yaşadığı derin hayal kırıklıkları, çaresizlik ve yalnızlık karşısında içsel bir karanlığa gömülmesi; içindeki son umut ışıkları da söndüğünde sessizliğe çekilerek ruhsal olarak tükenmesidir.

Şiir, tasavvufi teslimiyet ve hiçlik bilincini işler. Şair, insanın geçici benliğini ve mülk iddiasını bırakıp Yaratıcı’nın kudreti karşısında "hiçliğini" kabul etmesini anlatır. Gururdan arınıp yalnızca O’nun rahmetine sığınarak hakiki huzura ulaşılacağını vurgular.

Hayatın kaçınılmaz değişimleri ve kayıpları karşısında direnç göstermek yerine, vakti geldiğinde bunu bir hafifleme ve kabulleniş olarak kucaklamanın gerekliliğidir. Doğadaki dökülme ve dönüşüm, insanın da yüklerinden kurtularak hayatın akışına teslim olma sürecini yansıtır.

İnsanın yaşadığı derin keder, yalnızlık ve geçmiş anıların yükü karşısında zamanın akışına direnerek, yaşadığı acıyı hayatının merkezine mühürlemesidir.

Yıpranmışlıkların, kaçırılmış pencerelerin ve biriken gecelerin ortasında; ruhu ferahlatacak bir yağmura, taşlaşan kederi eritecek bir umuda sığınış.

Bu şiir; insanın hayatta verdiği mücadelelerden, kovaladığı hedeflerden ve kırgınlıklarından yorularak kendi içine çekilmesini anlatıyor. Dil dile getiremedikçe acı gözlerde demlenir ve insan en çok sustuğu anlarda içinde koca dünyaları yıkılır.

Bu şiir; yaşamın getirdiği kırgınlıkları, yalnızlığı ve ait olamama hissini anlatır. Düzeni bozulmuş ve yıpranmış bir hayatı kabullenip yaşamaya devam etme çabasını, içte taşlaşan ağır kederden arınma ve yeni bir umutla yeniden başlama arzusunu dile getirir.

İnsanın en hassas noktalarını ve zaaflarını ezbere bilen birinin, bu bilgiyi bağışlanabilir bir hatayla değil, kasten ve bilerek can yakmak için kullanmasını anlatan vurucu bir sitemdir.

Bazen tek bir bakış, geçen bütün yıllardan da katedilen bütün yollardan da daha kalıcıdır. Aklın en fırtınalı anında bile sığınılan o iz hiç silinmedi...

İnsan ne kadar büyük bir zorluk, darlık veya imtihan içinde olursa olsun, Allah’ı kendisine vekil kılıp edeple sabrederse; zindanlar saraya, ateşler gül bahçesine dönüşür. Her darlığın sonu selamet ve zaferdir.

Bu şiir; mesafelerin ayıramadığı, sessizce büyüyen derin bir özlemin ve imkansızlıklara meydan okuyan asil bir bağlılığın hikayesidir. Kalbinde saklı bir yangın taşıyan, sevdiğini bir dua gibi bekleyen ve ne olursa olsun vazgeçmeyen tüm fedakar yüreklere ithaf edilmiştir.

İnsanın bütün yorgunluğu, eksikliği ve mahcubiyetiyle Rabbine sığınışını anlatan bir niyaz. Karanlığın içinde bile umudu Allah’ın lütuf ve rahmetinde arayan bir kulun iç döküşü.

Şiir, insanın kendi zihninde yaşadığı içsel çatışmaları ve zamanın ruhunda bıraktığı paslı izleri anlatırken; zamanla ve doğanın/hayatın kendi akışıyla bu acıların dineceğine dair sessiz bir beklentiyi dile getiriyor.