Affet Huzur Bul

Sizce bir insan bildiği her gün yaşadığı ömür boyu hissedeceği duyguları mı daha iyi anlatır yoksa merak ettiği nefes aldığı süre boyunca anlayıp yaşayamayacağına inandığı hisleri mi?

Kendimi bildim bileli hep yalnız hissediyorum kendimi. Sanki evim, ailem yokmuş ta yaşamıyormuşum, nefes almıyormuşum gibiydi hep. İçim ısınmadı, gözlerim gülemedi ve hiç mutluluktan ağlayamadım ben.

Hatırlıyorum da izlediğim bir video da amca ' Gençliği olmayanın yaşlılığı da olmaz ' demişti. Haklıydı ama bir ayrıntıyı atlamıştı. Çocukluğu olmayanın gençliği olur mu ki yaşlılığı olsun? O zaman çocukluğu olmayan, gençliğini yaşayamayan, yaşlılığında hatırlamaya değer bir geçmişi olmayan bir insan huzurla nefes alabilir mi gerçekten? Huzurla ölebilir mi?

Ben çocukluğumdan beri insanlarla savaş vermeye, girdiğim her savaşta mağlup olmaya, ağlamaya, sinirlenmeye ve daha birçok şeye alışkınım ama kırılmak... Kırılmak kalbinin her seferinde paramparça olması, içinin yeniden defalarca buz kesmesi... Sizce kalbi defalarca kırılmış, yüreği buz tutmuş bir insan huzurlu olabilir mi? Ben vereyim cevabını. Hayır olamaz. Böyle insanların huzurlu olabilmeleri için tek şansları vardır. Her ne olursa, ne yapılmış olursa olsun affetmek. Affetmek; içini ısıtmak, kırılan parçaları eskisi gibi olmayacak olsa da birleştirmek, biraz olsun kalbi dinlendirmektir benim için.

Size tavsiyem eğer biraz olsun huzurlu olmayı istiyorsanız affetmeyi öğrenin. Benim yaptığım hatayı yapmayın. Kırgınlıklarınızı biriktirmeyin. Boşuna kalbinizi yormayın. Huzur affetmekten geçer. AFFEDİN GİTSİN!