Çizgi
Caddenin gürültüsü yavaş yavaş azalıyor…
Gün rengini yitiriyor, insanların yüzü görünmez hâle geliyor, bir bir yanmaya başlıyor ışıklar…
Sokak lambaları saatini bekliyor, araçların ışıkları asfaltı aydınlatırken uzun beyaz çizgiler belirginleşiyor. Biraz ileride ise çizgiler kesik kesik devam ediyor. Trafik ışıklarının renkleri değişirken sabırsız bir korna sesi duyuluyor.
Evlerin perdeleri yavaş yavaş kapanıyor. Tam o esnada camdan göz ucuyla dışarı bakıp sonra kaldıkları yerden telaşlarına dönen birkaç kişi görünüyor. Sofraların kurulma vakti, bir pencereden taşan tabak çanak sesleri, çayların demlenmeye hazırlık saati…
Bir sokak arkada ise sakinlik, tek tük geçen insanlar, arabalar…
Sokağa hayat veren o ışığın dibindeki ağaçtan sarı, kuru bir yaprak düşüyor. Süzülerek, ağır ağır… Sanki sahne ışıkları altında özel bir gösterinin parçası gibi.
Mevsimin sonbaharla kış arasındaki son düzlüğünde, havanın ise ılıklıkla ayaz arasında gidip gelişinde… Parkların sapsarı, yolların kapkara, ışıkların kimine güzel, kimine yara olduğu anlarda…
Ve sen oradasın.
Tek başına o bankta otururken, iki ayrı zamanda hissederek, cebinden çakmağı çıkarıp küçük kıvılcımları saçarak boşluğa…
Ömür tüketen bir nefes çekerek suskunluğu yakıyorsun. Bu sessizlik içinde tek sesin tütün çıtırtısı olduğunu düşünüp çakmak kapağını kapatarak sokakta yankılanan sessizliği bölüyorsun.
Sağ tarafa atılan bir adım gürültü ve kaos gibi görünürken, sol tarafa doğru atılan adım huzur ve sükûnet gibi. Tam ortası, bilinmeyenin soluklandığı o park.
Rüzgârda hafiften sallanan salıncak, yerde uçuşan son sarı yapraklar… Çimler çoktan toprağı terk etmiş.
Akrep ve yelkovan ağırlaşıyor. Taş duvarlar renksiz hâle geliyor. Kimine göre hayatın yeni başlayacağı vakitler, kimine göre yükün arttığı…
Esinti azalırken salıncak da duruyor; ağırlığına teslim oluyor. Sert toprakta ayakkabının topuklarıyla izler bırakmaya çalışıyorsun ama toprak seni hatırlamıyor.
Son nefesini çekip korun tükenişini izlerken, yola devam etmek üzere kalkıyorsun.
Kesik kesik çizgilerin olduğu caddeye doğru bakarak, tek tük yürüyenleri göz ucuyla takip edip ağır adımlarla karanlığa doğru yol alıyorsun.
Zifire karıştın sanırken çakmağının sesi duyuluyor; alevi hâlâ nerede olduğunu belli ediyor.
Ta ki elinle ışığı kapatana kadar…