Eskiyen Kapılar

Şimdi öyle bakmayın onun hep kilitli kaldığına. Zamanında ardına kadar açıktı. Kapıları diyorum. Özellikle köyün ev kapılarını. Şen şakrak çocuk seslerinden geçilmezdi bir zamanlar. Her akşam gelen misafirin tak tak diye vurması, kapıya mutluluk verirdi sanki. Nerde o zaman zil ? Yoktu. Ne kadar çok ayakkabı görünse eşiğinde, o kadar kendini zengin hissederdi.

Şimdi peki ne oldu da kilitlendiler ? Sahipleri, onları öylece yalnız bırakıp nerelere gitti ? Ancak yaz ayları gelip açıyorlar kapılarını. Köylere senede bir defa gidiyorlar sadece. Diğer vakitler derin bir sessizliğe bürünüyorlar. Artık ne kadar mahzun, ne kadar üzgün halde olduklarını az çok tahmin edebiliyorum. Eskiden her gün çocuklar sokaklarda top oynarken illâ yanlışlıkla köşelerine çarptırırlardı. Vura vura eskitirlerdi. Şimdi belki diyorlardır, ' aaah ah, yine yanlışlıkla da olsa birisi gelip sopa atsa, taş atsa, top atsa. Kendimize gelsek artık. Eskisek de öyle eskisek. Böyle bekleye bekleye eskimesek '

24.03.2023