Git/me/k

Bitirip, yitiştik yarı-yarıya gövdemizden kalanları.

Birden sessizken bulutlar ilk damlası gökyüzünün,saçlarıma değen.

ilk kadehleri tokuşturanların şerefine yağdı gün sonsuz imgelerle...

-Yağmur başladı eğer söyleyeceğin son bir söz yoksa gidiyorum!(gözlerimin içinden bir şeyleri dinler gibi, dudağıma dökülmesini bekler gibi konuşuyordu sanki)

-Herkes elveda demeyi severken, sana kal dersem ve sen kalırsan tekrar gidebilme ihtimalin beni daha çok yoracak.

-Tekrar gitmeyebilir misin?

Sustu...Sustum..Susuştuk sonra ve daha çok susarak..

Yağmur dağılmamız için daha sağanak,rüzgar susmamız için daha sert olamazdı.

-Gidiyorum...

Gitti..

Üşüdüm...

-Senin sesin başka hiç kimsenin yüreğine bu kadar güzel işlemeyecek diye mırıldandım.

Yürüdüm...

O an dünyanın en uzun yolunu benim ayaklarım altına sermişti hayat.

-Hayat bu.

Ne saçma bir avuntuydu!

Sigara yaktım.

Ne çaresiz bir eylemdi!