Pozitif Bakın

Darmadağın olan saçımın firari tutamlarını göz ardı ettim. Odamın penceresinden sızan esintiyle ileri ve geri, bazense yanaklarıma değerek sağdan sola doğru savuşturuyordu. Baharın ılık meltemi bu yaşlı ihtiyara neşe saçıyordu. Beyazlamaya yüz tutmuş saçlarımın bu mesleğe ne kadar adapte olduğumun itirafıydı. Ellili yaşlarında olan kişilerden baya dinç kişilikteyimdir. Pozitiflikten uslanmayan gönülle dert uğramaz derler. Bilmem, sizce doğru mu söylerler?

Yılların eskiyiş arbedesi bana pek uğramamış anlaşılan...

Burada yaşayan çoğu kişi yaptığım her işe ‘Amanın,' Diyerek beni bile korkutur, eteğin lastik kısmının biraz aşağısından tutarak, avuçlarının arasında hapsettiği yumrulanmış kumaş parçasını hafiften havaya kaldırmıştı. Bana doğru atılan adımlarıyla ayak bileklerinde biten etek uçları, fütursuzca dans eder gibi savruluyordu. Lastik ayakkabısının karası, yüzündeki endişesiyle 'Dikkat edin hadime diyze.’ Diyerek yanımda almıştı soluğunu. Bu kızın tez canlılığı benimkinin yanında bit yeniği gibi kalırdı.

Ellerimde tuttuğum, kendince bana ağır geliyor oluşunu düşünmüş olmalı ki; tahtadan, basit bir meyve kasasıydı ama kasanın içindekiler meyve değil, birazdan toprağıma ekeceğim nadide çiçeklerimdi.

Ah! Güzel memleketimin güzel insanları işte...

Benim için endişe duyuyorlar. Çok seviyorum onları. Paylaşımcı, yapıcı ve emekçilerdir. Genci de yaşlısı da apayrı benim için...

Oysaki bilmiyorlar ki ben işin altından kalkamayacağım işin ellerinden dahi tutmam! Gözüm kesiyor ki severek yapıyorum; ekmeği, biçmeyi ve hasat etmeyi...

Hayatım boyunca hep gülmeyi ve güldürmeyi itekledim insanları. Ben bir psikolog veya aile danışmanı değilim, ama yine de pozitif yanım hep ağır basan taraf olmuştur. Rüzgarın esintisinden esinlenen bu odada tek ben değildim, çalışma masamın uç kısmında baharın gözdesi; Anemon çiçeğiyle açan tohumlarını odamın baş köşesinde taçlandırmıştı.

Sadece bunlarla da kalmayıp, bir çok çiçek yetiştiriyorum; odamda, bahçemde, balkonumda bile varlar. Rengarenk ahengin içinde bazen kendimi kaybedip zamanımı tutamıyorum avuçlarımda.

Anemon çiçeği benim favorimdir. Güzel kokusu içi ferahlatır, mavi rengi insana canlılık katar. Bu sebeple en sevdiklerimi odamda barındırıyorum.

Nisan ayında tomurcuğu açılmaya başlar. Mayıs ayına doğru gelince çiçeklerini çoğaltmaya başlar. Ne kadar bereketli bir eser değil mi? Mis gibi kokusu da bambaşka...

Soğanlı bir bitkidir, bakıldığında pek bir şeye benzemez ama bana göre, İlkbahar çiçeklerinin görsel şölenini sanki başında saklıyormuşçasına, kendine özgü esrarengiz bir detayı vardı.

Bir ilkbahar mucizesi gibi bir şeydi.