Divit Hokkası

mürekkebini değiştiriyorum zamanın

bir kereliğine kırıyorum kum saatini

kaçışıyor tanecikleri hakir bir korkuyla

yakalıyorum her bir zerreyi

henüz yeni açılmış gözümün akıyla

dönüştürüyorum hemen oracıkta

sırattan düşmüş aptal bir tüye

tebdirliyim bu kez

şakası yok biliyorum

zulamda divit hokkası

banıyorum efsunu uçmuş sisli nehire

yazıyorum ha bire

iyotlu semboller kullanıyorum

bu ateş hiç sönmeyecek

dağlansa da ruhlarımız dünya tavında

diyorum

ve ekliyorum

bu defa yeniden anladım:

seni seviyorum..

haziran2011

kundu/antalya