Yalnızlığım Çok Güçlüdür Benim

Aşk gibi,

Hüzün de başka oluyormuş Kasım'da

Sokak lambaları, mesela

Acı yerleri aydınlatırmış

Yıldızlara rağmen,

Ardından,

Yalnızlık, meğer

Daha erken doğarmış günden

Bu şehirde, bu zamanda

Bir de bana, kendine bak ki

Benim hangi gücüm var

Dayanacak, karşı koyacak,

Yenmiş tırnaklarımla

Titrek ellerim mi dur diyebilecek,

Bu acı kahve tadı

Ölüm karşısındaymışım gibi

Bir afili çaresizlik

Hatta başladı bile ölmeler

En acı teldeki hoş bir seda misali

Acı akıyor içimde,

Umutlarımdan başlayarak

Büsbütün alevler sardı her yanımı

Günbegün eriyorum sonsuzluğa

.....

İleride, eğer ki

Az zararla çıkıp, günlerde yaşarsam

İnanıyorum ki her şey

Geceler, kuşlar, tüm insanlar

Enli dertleri olan insanlar bile

Saygı duracak sapsarı bakışıma

.....

Bu tabi, madalyonun kötü yüzü

Ve bir de, daha kötü yüzü var ki

Yalnızım, çok yalnızım

Yardımcım, sırdaşım yok

Lakin,

Derdim hiç de yalnız değil

Bir kaçış, bir kaçamak da

Yok ki zamanda

Yıllar gökkuşağı gibi

Hemen geçip,

Karışsa göğe,

Günlere gülüşlerim serilse

Ama,

Sonbaharda masum değil

Kış da yalnızlığım konusunda,

Hüzünler hazan yağmurlarında

Milyarlara katlandıkça,

Tatlı şarkı fısıldayan rüzgarlar

Bu yükü kaldıramaz

Toplanıp yok olur tabi,

Kış soğuk oldukça

Mutluluk da üşür,

Sonra, herkes gibi

Çekip gider elbet

Ama aslında, kışı biraz severim

Çünkü, kışın yalnız olmam

Ben sonu acı yalanlara inanıp güldükçe

O ışıl güneş gökte göründükçe

Dostum olur benim badem ağaçları

Kırılgan dallarına oturup

Beraber acımızı düşündükten sonra

Onun ruhu uçar gider bahar gelmeden....

Ve sonra,

Benim yalnız yüreğim

Uçsuz bucaksız savaşlarına

Gardını alır yeniden,

Sonuç; malum,

Neyse ki evvelden tanışığız

Bu acıyla, ve bu yüzden

Yalnızlığım çok güçlüdür benim

Ruhumu çıkartacak gücün

Hakkından gelir de

Beni kendisiyle

Baş başa bırakır

Her gündüz,

Her gece......