Bir Çocuk

Küçük bir çocuk vardı bir evde.Şirin mi şirin,obur mu obur.Açgözlüydü ama gene de bir çocuktu.Oyuncakları vardı ama hepsi de sessizdi.Koca bir ekran vardı adına Tv dedikleri ama sorulra cevap vermezdi.Bir ayısı vardı ama hep dinlerdi.Yatağı ise onu sıcak tutardı.Geceleri yastığına sarılır ve onda sevgiyi arardı.Bu çocuğun pek fazla arkadaşı yoktu ne de dostu.O kocaman dünyasında sadece oyuncukları ve hayali arkadaşları ile konuşur onlarla mutlu olurdu.Hayali arkadaşlarına türlü türlü hikayeler anlatır onları mutlu etmeye çalışırdı ama kendisi mutlu değildi.Aradığı sevgiyi ona hiçbirşey veremiyordu ne oyuncakları ne annesi ne de babası o yalnız bir çocuktu.Herşeyi vardı ama seveni yoktu.Ona şefkat verecek kimsesi yoktu.Onu kollarının arasına alacak ve sımsıkı saracak.onu sevdiğini söylecek kimse yoktu.Ve sessizlik yalnızlık onun dostuydu.Hep yatağını ıslatırdı küçük çocuk annesi ona bağırır kızardı ama bu onun aynı hatayı yapmasını engellemezdi cunku o bir çocuktu suç işlediğinin yanlış yaptığının dahi farkında değildi.Annesi ona bağırdıkça o susar sessizliğin içine gömülürdü iyice.Ve yalnızlığa anlatırdı derdini.Sessizliğe bağırır ve kızardı.Ama umudu vardı gene de.Belki bir gün beni de seven olur diye.Ve küçük bir çocuk vardı bir evde.Artık büyümüş,boyu uzamış ve kocaman bir görüntüye sahip.Arkadaş ve dostlarının arasında yalnız.Ve sessizlik gene içinde.Yıllar geçmişti ama yalnızlık yine onunlaydı.Hala en iyi dostuydu küçük çocuğun.