Hekim Vahid Bey
"...Dehşetle yağıyordu yağmur; uğultusu kâgir konağın kalın taştan duvarlarından bile duyuluyordu. Hekim Vahid Bey uzun, kafesli pencerenin panjurunu eliyle aralayıp dışarıyı süzdü. Karanlık gece lacivertti ve sağanağın ince çizgileri tüm âlemi kaplamıştı. Lodosla sallanan, varlığı yokluğu şüpheli birkaç silüetten başka bir şey yoktu. Hekim Vahid Bey elini yavaşça panjurdan çekip İtalyan usulü koltuğuna oturdu ve bacak bacak üstüne attı. Hemen kolunun altındaki sehpadan aromatik İran sigarasını alıp içinden bir dal çekti. Ardından pek yakın bir ahbabının armağan ettiği, yeni yeni adı duyulan pek kaliteli Avusturyalı markanın masa çakmağını çakıp sigarasını hem bir keyif hem de bir buhran içinde yakıp içine çekti. Uzun uzun ağzında gezdirdiği dumanı ciğerlerini yakana değin tuttu ve bıraktı. Sessiz ve yalnız odada düşüncelere dalmıştı. Başındaki fesini yavaşça çıkarıp sehpaya koydu ve alnını işlemeli kadife mendiliyle sildi. Sonra tekrar çekti içine dumanı; hiç de sevmezdi sigarayı Hekim Vahid Bey. Ona göre gönle kasvet ve sıkıntı verirdi lakin böyle boz renkli, karanlık ve gamkâr günlerde ahbap ve dostlarının hediye ettiği İran sigaralarından bir dal içerdi. Hekim, birkaç duman daha çekip sigarayı ihtiyatla cam mezbeleye banıp söndürdü. Sonra kollarını birleştirip geriye doğru yaslandı. Düşünüp tahayyür ve tasavvur etti bazı şeyleri. Dimağının içini yokladı; annesinden doğup bugüne kadar geçen zamanı, adı ve hatıraları düşündü. Kaç çeşit insan geçmişti hayatından? Kaç çeşit yer görmüştü acaba? Hepsi geride kalmıştı artık. Şu ömrünün orta yaşları ne kadar sıkıcıydı? Koskoca tahta konakta bir kişi bile yoktu. Hayır, Vahid Bey yalnızlığı gayet seviyordu. Kendi isteğiydi bu yalnızlık ve yalınlık. Onu üzen şey zamandı. Hekim olmadan veya olduğu ilk vakitleri özlemişti o. Hiç tatmadığı lezzetlerin o ilk zevkini, hiç tecrübe etmediği vakaların o ilk çaresiz tedavi edişlerini özlemişti. Hayatının şimdiden bittiğini düşünüyordu artık. Ne merak ettiği zevk kalmıştı ne de tadacağı bir şey. Gençliği pek maceralı geçmişti, pek güzel hatıralar içinde büyümüştü. Eğlenmiş, gezmiş, yemiş ve öğrenmişti. Lakin bunları zannınca pek hızlı ve kısa vakitte çokça yaptığından bugünlere bir şey bırakmamıştı. Düşünüp durdu. Hatta aklının ucundan evlenme fikri geçti ancak onu hemen zihninden, dimağından ve kalbinden attı! Onun kalbi birine aitti ve ona söz vermişti! Belki o sözünü tutmamıştı ama Vahid Bey bu sözü ölene değin tutacaktı. Ne olursa olsun tutacaktı ve artık bu söz aşktan, özlemden çok bir tutkuya, saplantıya evrilmişti. Vahid Bey de pek tabii biliyordu bu sözünü tutmanın bir anlamı yok belki ama olsun, o sözüne sadık bir insandı ve böyle ölmeyi istiyordu. En küçük sözü bile tutacağına daha on yaşlarındayken birkaç olayın akıbetinde yemin edip and içmişti ve o gün bu gündür tek bir verdiği sözü bozmamış, yapmamazlık etmemişti. Bozmayıp etmemişse de hâlâ içinde bu buhrana bir çözüm, bir çareyi aklında bulamamıştı..."