Zihnimin En Karanlık Köşesi

zihnimin en karanlık köşesine oturdum yalın ayak üryan yaşanabilecek en güzel şeylerin tam karşısına gözlerimi kapatarak ve dinleyerek kalbimin sesini tik tak tik tak unutarak geçen zamanı oturdum karşısına geçmişin kalabalığından kaçarak zihnimin en karanlık köşesine ışıkları karşıma alarak sönmeyi ya da kısılmayı alışkanlık haline getiren ışıkları ve bir gün gelecek olduğuna inandığım doğacak olduğuna inandığım güneşimin ışıkları en karanlık köşesinde zihnimin bir kahkaha patlattım alarak karşıma tüm ağlamakları gözyaşıyla sulanan keder tohumlarını işte bu tohumlardan filizlenen ve boy veren ağaçlarda sallanan korkuları alarak karşıma bir gün gerçekten öleceğimi biliyor olmama inat büyüttüm yaşamakları köşesine oturdum en karanlık zihnimin et giydirerek kızmasına babamın ruhu alıp ruhtan üfürerek ruhuna karşıma aldım tüm öfkeleri ağladığını görmezden gelerek bir gün kendimin de baba olabileceğini aynı şeylerden mustarip ayna şeyler ne garip tekrar etmesi hayatın ve böylece tüketmesi kendini ve başlaması tekrar dönülen garipliğinden zihnimin en karanlık köşesine zaman zaman değil bu sefer sonsuza dek sürecek gibi oturdum kaldım seni düşündüm seni kendimden ayrı tutarak hüzün bulutlarından yağan yağmuru ve kaçamak bakışlarını yalanlardan seni ayrık bir gün gerçekten sevebileceğini beni sevebileceğini düşünerek ve bir gün gerçekten mutlu olduğumuz için birbirimize sarılabileceğimizi oturdum kaldım zihnimin en karanlık köşesinde her şeyin aksi istikametinde ilk defa ulaşmak istemeyerek ilk defa tamamen teslim olarak suyum ben su bir şeyin içindeki su sallanarak boşluğunda bir dudak payı uzağında kurumuş topraklarının zihinsel devinimi d/olduğum kadar içebilsen keşke beni lıkır lıkır kana kana ve dökülsem yanaklarından boynuna doğru oradan kavuşsam cennetime ve kovulsam yasaksın bana yasak buharlaşan tenindeki tenim ben en karanlık köşeden yağsam dursam gökyüzüne doğru sere serpe sulu sepken tarihi muhteviyatta otuz yıl önce yoktum muhtemelen kalbi kırık cebir hesabına göre üç yüz yıl sonra da hiç yaşamamış gibi olacağım ancak belki diyorum zihnimin en karanlık köşesi hatırlatır beni sana bizi size öyle avutuyorum kendimi inceden kaçmadan geceden kaçmadan oturarak karanlığın tam karşısına bebekliğin gülüşlerini ve büyümenin somurtkanlığını arada bir ağlamaklı olmanın getirdiği ağlayamamak duygusuyla gözlerdeki prangayı kırarak ve bir kez bakabilme cesaretini yakalamış mecnun hasreti gibi gidersen öykü olur düşersen şiir der gibi yatan kalkan cümlelere karanlığın köşesi demek istiyorum rahat ve hazır ol istikamet cereyan ve lüzumsuz titreyiş sen ne zaman adam olacaksın ya sen ne zaman o adam olacaksın ya sen ne zaman olacaksın dünya düzdür demiyorum kalem eğik dünya düz bir yazıdır insan eğik malumunuz köşemde otururken en karanlık satırları aralayan bir çift göz öpüşmek ister misin diye sorunca bana birlikte mi ölelim demek istiyorsun diye sordum öyle öp diye bakınca böyle mi ölelim dedim sen kafayı mı yedin diye kavga edince bir çift gözden geriye kalan karanlıkta işte kıyamet diye bir alkış koptu dirilmeyi bekleyen nezih ruhlardan işte kıyamet diye bir ah koptu dirilmeyi beklemeyen sefil ruhlardan boğazımı temizledim ve ebedi hayatın ilk konuşmasını orada yaptım fazla tutarlı tutunmak meselesini alarak yanıma anadan değil ezelden üryan gibi oturarak karanlık köşesinde zihnimi ölümün konuşmasını dinledim karşıma alarak canlılığımı ve bir acı duydum o’na yakınlaştım
burada bitirmek istiyorum oturmaktan yoruldum.