Küçük Şeyler 5

Kendi kendine , siz uyanıncaya kadar uyandırmayacağım , demişti. Gecenin en kör vaktiydi. Elindeki piposuyla camdan dışarıya bakıyordu. Bir iki sarhoş, bir iki sokak köpeği...

Yaklaşan atlların nal sesleri her geçen an daha yakından duyuluyordu.Piposundan derin bir nefes daha almıştı...

Çanın ipi yanıbaşında sallanıyordu. Bir an tutmuş ardından yine bırakmıştı... ' Ne halleri varsa görsünler...' Bu düşüncesini bir hayli yüksek sesle haykırmıştı...

' Ne oluyor , bir sorun mu var, Marcus?'

' Geliyorlar ... Ve yapacak bir şey yok...'

'Çan... Çan... Haydi uyandır insanları...'

' Ölüm korkusu ölümden daha kötüdür... Bırakalım da sessizce ölsünler. Ne yapabilirler? Karşı koyma şansları var mı? Aylardır bu sonu onlara anlatmadım mı? Sen şahitsin...'

Seslerin ardından suretlerde seçilmeye başlanmıştı artık. Kulede sessizlik hakimdi.

' İnsanlar gerçeği görmek istemedi.Bu her zaman böyledir. Kendi kurguladıkları dünyada yaşamaktan zevk alıyorlar. Kendi Kahramanları her zaman haklı ve güçlü olandır.Halbuki gerçekler görmezden gelinince kaybolmuyor.'

' Ya da sadece anlayabildikleriyle yetinmeyi seviyorlar...Peki biz ne yapacağız?'

'Kulaklarımızı kapatıp bekleyeceğiz. Hayatta kalırsak, gerçeğin peşinden gideriz yine ...'

' Ya buraya da saldırırlarsa?'

'Zalimlerde affa muhtaçtır. Rahat ol, asla gerçek hedefler vurulmaz. Dünya tarihine bak... En zalimi bile rakibini vurmak yerine rakibine biat eden garip ve fakirleri vurmuştur, hep... Çünkü herkes haklı olduğuna inandığı davanın peşinden gider ve o insana göre bu haklılığını anlamayan halk ölmeyi hak ediyordur...'