Metruk Bir Günlük - 2

Bugün perşembe yıl 2010 aylardan eylül .İçimdeki hikayeyi canlandıran bir gülümsemeye rastladım Üsküdar vapurunda tek başına oturan genç kadın zaman zaman ağlıyordu sessizce dışarıya bakan gözlerini fark ediyordum onun hikayesi şöyle olmalıydı yalnızdı ve çok yalnız anne-baba ayrı yıllardır göremediği annesine kavuşuyordu bir gün bir mesleği vardı ve acılı günlerini her gün her gece yazıyordu günlüğüne : '...Yıllarını katlanarak acıyla yalnızlıkla sürdüren bir insanın hayatı bu kadar hızlı nasıl değişebilir asla anlamış değil geldiği noktada her şey o kadar güzel ve anlamlı geliyordu ki içi içine sığamıyor gördüğü her şekil renk ses birbirinden daha güzel şarkılar gibi geliyor dört elle sarıldığı hayatına anlamlar yüklemeye başlıyordu.Hayatı çekilmez yaşanmaz kılan belirsizlik ve bir başına kalmışlık artık anlamını yitirmiş çok geride kalmıştı bu kadar sevinci kalbinin bu denli huzurunu bir arada hiç görmemişti bu sabah uyandığında oturup günlüğüne şöyle başlayacaktı '....yıllarca kendimden bile sakladığım gizli sevgimi kalbime hayatıma hiç almadığım bu gerçeğin bir gün beni bu kadar değiştireceğini hiç ummazdım...annemden bahsediyorum çok küçükken en çok muhtaç olduğum ve sevgisini her zaman aradığım kollarında koynunda bir an uyumak için neler vermezdim dediğim bu güne kadar da neden bırakıp gittiğine hiç hak vermediğim annemden bahsediyorum...karşımda içli gözyaşları ve sarılışında yüreğimi durduran bağrına basışındaki huzurun tarifsiz duygusu ve dört elle her şeyimle ilgilenip yanından ayırmaksızın sürekli aklını kalbini bana verişi karşısında ,yılların nasıl eridiğini ,kararlı olduğum bir çok kararlarımın yok olup gittiğini görüyordum..karşılıklı hiç konuşmadan ağladığımız günden beri bir başka dünya için gözlerimi açıyordum...inanmazdım bir gün cennet kokusunu çekeceğim annemin yanımda günlerce kalacağına .... gerçekten anne koynu ..annenin kolları arasında olmak ve varlığını her zaman yanında hissetmek meğer ne güzelmiş ...ahh yıllar az değildi kaybolan yıllarıma dönüp bakmak istemiyorum artık bunun hesabını sormak gibi bir boş konuyu hayatıma taşımak da istemiyorum..ahh bilemiyorum kendisine bu güzel günleri tattıran sebebin veya rastlantının ne olduğunu çözemiyorum..yalnızlığımı alan pc.başındaki günlerimin birinde gelişigüzel okuduğum bir şiir bu kadar değiştirebilir miydi ?..gerçekten meraktan sadece okuduğum yazıların şiirlerin bir başka açıdan konuları bana düşünmeye başlatmış olup olamayacağına karar veremiyorum..sebep ne olursa olsun annem hayatımın en güzel hediyesi oldu..Rabb'imin bu dünyadaki bana ödülüydü ve cennetler yaşatmasıydı.. ..'..Günlüğüne yazdığı kısa notun devamını elbet yazacaktı ancak şu kısa zamanda yaşadığı duygu seli ayaklarını yerden kestiği kadar yormuştu da hazırlanıp çıkmalıydı sık sık kendisini attığı vadiye bakan yamaca kadar yürüdü hayatı bir film şeridi gibi geçiyordu yıllar sonra kavuştuğu annesi günlerdir yanında ve her şey muhakkak çok değişmiş bambaşka olmuştu derin nefesler alıp bırakıyordu sevdiğini seviyor ...sevdiğini çok seviyor..sevdiğine haykırıyordu uzaklarda bir yerde olsa da