Varoş Serenatı

Selvi boylum, al yazmalım! Sırma saçlım, beyaz tenlim! Bir görüşte aşık oldum kız ben sana. Böyle damdan düşer gibi oldu ama başka türlü söyleyemezdim yeminle. Hele elalem ne der diye düşünmekten, bir haftadır imanın gevredi namussuzum. Aman Yeter be, kim ne derse desin umrumda değil. Vız gelir tırıs gider. İnsan sevdiğini de söyleyemeyecekse, niye yaşar ki bu boklu dünyada a gülüm. Ne derlerse desinler! Her neyse gülüm, boşver sen şimdi bunları. Geçen gün biranede görmüşler seni, belli ki sende bizdensin alemcisin, belliki ayva göbek ondan, yarasin şifa olsun ama dikkat et! Sen buraları bilmezsin, fesattır burdakiler, kedi uzanamadığı ciğere mundar der buralarda. Burası şehrin götü, insanlar acımasız, insanlar burada kötü. Kadir torbacı, kıymet fahişe buralarda. senin iyi niyetini tavşana, yufka yüreğini de kasaba kıyma diye cektirirler. Yavrum Bataklıkta açan gonca gibisin, ben senin o güzel gönlünü gördüm, ilk konuştuğumuz günden beri çıkmıyorsun aklımdan yeminle, ben sana vuruldum kız. Zerafetin, inceliğin, tatlı dilin, güzelliğinle beni benden aldın anadınmı. Laz kızı olduğunu bilmesem, İngiliz kraliyet ailesinden sanırdım seni yeminle. O yüzdendir sana ingilaz cemile diye seslenişim, alınmayasın sakın. Ah cemile ah... nerden geldin bu mahalleye, bu mahallenin kızları zilli zarife, oğlanları it kopuktur. Burada aşklar gecelik, ücretler peşin ödenir. Oysa sen... Temiz, iffetli, namuslu ah... Bir icim su, insan bakmaya kıyamıyor sana, ah cemile ah... Hayatı baştan sorgulattın bana. Buralarda senin gibisine az rastlanır, okumuş kültürlü, konuşkan ne soyledigini bilen, söylediği dinlenen. Hele geçen gün köşe başında bitli naciyeyle, ne güzel konuştunuz öyle sanattan sepetten, entelektüel karısın vesselam. Balkondan kulak misafiri oldum size, hele sıra kara kartala gelince, aha dedim kendi kendime; olum bitirim aradığın karı işte bu! biran önce kendine çekidüzen ver, sigortalı bir iş bulup çalışmaya başla. Façayı dizdikten sonra da çiçeğini çikolatanı al kapısına dayan dedim kendi kendime. Şimdi diyeceksin ki ne münasebet, davul bile dengi dengine. benim ideallerim var, hayallerim var,doğrularım var, onlarin peşindeyim. Sense kendi kendine gelin güvey olmuş biri. Dur öyleyse, anlatayım da dinle sendeki beni, bendeki seni, zalim kaderin bizim yollarımızı neden birleştirdiğini. Orta sondaydım, annemle babamı trafik kazasında kaybettiğimde ve tanıdığım hiç bir akrabam yoktu dünya üzerinde, devlet beni aldı yetiştirme yurduna koydu. Liseyi orada zarzor bitirdim, bitirdim ama gel bana sor; ibnesi, sapığı, hapcısı, gaspcısı, hırsızı, iti, uğursuzu alayı orada. Hayatı ben orada öğrendim ama hep bir yanım eksik kaldı... Liseden sonra ise devlet bizi sokağa saldı, ikiarkadaş bir fabrikada iş bulup çalışmaya başladık, bir süre sokaklarda yattıktan sonra ilk aylığımızla ev tuttuk, hem çalışıp hem okuya bilirmiyiz dedik ve ünv sınavına girdik. İkimizde kazandık vesselam, tam herşey yoluna girdi derken, bir gece iş çıkışı eli silahlı 3 kişi yolumuzu kesti, ya paranız ya canınız dediler. serde delilik varya, vurun ulan yiyosa dedik, atıldık adamların üzerine, adamlar hiç acımadan bastilar tetiğe, 3 kursun bana 9 kurşun arkadaşıma sıktılar, öldü diye bırakıp kaçtılar. Rahmetli çok yürekli çocuktu, bana birşey olmasın diye kendi atladı mermilerin üzerine. Ezcümle 3 ay yoğun bakım ve zorla tutunulmuş bir hayat, sonrasında, fizik tedaviler ağır ilaçlar, birsürü seri ameliyatlar falan, kendim için öç almayi düşünmedim ama rahmetli için almalıydım. Ailesi geldi sen bu işe karışma artık dedi, biz kan davamızdan vaz gectik. Ellerine 3 kuruş vermişler, kan kardeşimide toprağa gömmüşler. olmaz diyecek oldum, iki kurşunda rahmetlinin ağabeyi sıktı, canın sağolsun abi dedim, bir ayda onun için yattım hastanede ve tam iyileşmeden kaçtım hastaneden. Yine sokaklardaydım, çalışmam gerekiyordu çok iş aradım ama bulamadım. Bumahallede bir ağabeyimizin taksi durağında şoföre ihtiyaç varmış, ben çalışırım dedim abi gece gündüz dört elle, bıkmadan usanmadan çalışırım dedim,çalış ulan dedi ve dört elle çalışmaya başladım hayata tutunmak için ama bazen ona karşı umudumu kaybediyorum... Kendi kendime bir söz verdim o günden sonra. Ne olursa olsun, ne yaşarsam yaşayayım, hep bir yanımı iyi şeylerle, güzelliklerle dolduracağım diye. Bu kadar boktan işin içinde en güzel şey ne biliyormusun? Sana aşık olmamdır cemile! Yillar sonra ilk defa kendimi farklı hissettim sayende, seni ne kadar hak ediyorum bilemem ama seni en iyi ben anlarım onu biliyorum. Çünkü sende benim gibisin bir tarafın hep kırık dökük, sert bakışların altında yufka yürekli, merhametli oluşun okunuyor. sende yalnızsın biliyorum, kendi olma kaygısı olan her insan yalnız olmak zorundadır. İdealist insanlarin kaderi budur. Pırlanta gibi bir kalbin var, keşke hayat bu kadar acımasız olmasaydı. Keşke başka bir yerde ve başka koşullarda karşılaşsaysık. Geçen gün kulak misafiri oldum bitli naciyeye anlatirken hayat hikayeni! Erken yaşta evlenmek zorunda kaldığını, kocanı trafik kazasında kaybettiğini, oğlunun yetiştirme yurdunda olduğunu, para kazanmak için okulunu bıraktığını, çok geceler sokaklarda yattığını. Ortak acılarımız o kadar çok ki cemile, seni en iyi ben anlarım ben... İşte bundandır zalim kaderin yollarımızı kesiştirmesi herhalde, çektiğimiz acılar yeterli gelmiş olmalı ki, aynı acılarla yoğrulmuş iki bedeni aforoz etmeye hazırlanıyor sanki. Cemile, gel sen bana merhem ol, ben sana bir ömür... Cemile, inan bunları yüzüne karşı söyleme cesaretini gösteremedim kendimde, gözlerimin içine bakarak, hayır deme olasılığını kabullenemedim bir türlü ama bu mektubu yazmasaydım ne kendimi ifade ede bilecektim, nede affede bilecektim. Eğer bu itirafım seni kırdı ve üzdüyse bu mektubu yak ve bir daha asla bakma yüzüme.