4. Muzaffer Özak Amca'nın Jaggermeister İçmeme Kızması Hk.
Peki sen, o zirveye çıktığında bile dönüp arkana, 'gördünüz mü?' diye bakacaksan; o zirve senin mi olur, yoksa hâlâ onların gölgesi mi?"
Dağlardan indim, Hiç çıkmadım belki de. Yazdıklarım da düşüncelerim gibi fevri. Bu ses kimin sesi bilmeden okuyun. Bari kendi yazdıklarımda, kendi karmaşıklığımla var olabileyim, bana bunu layık görün, beni mazur görün. Demiştim ki doğruydu attılar beni oyunlardan. Ben duruldum. Hep çoktan gördüm zararı. Çok düşünmekten, çok anlam vermekten, çok sorgulamaktan. Deliler birer birer başladılar ve bitirdiler, kendini akıllı sananlar Allah'ın verdiği akla güvenmek kadar, Allah'a güvenmediler.
Dağlardan indim, dağıldım. Vardı benim de, benim gibi dostlarım. Uyuşmak isteriz biz. Uyumak isteriz. Zihinleri susturmak namına, bir şeyleri unutmak namına, portakal suyuna, av ustası suyundan birazcık dökeriz. Dökeriz birazcık ama sık sık yaparız. Hepsini dağıttım. Ben eve gitmeyeceğim. Evde beni bekliyorlar, sarı duvarlı sıkıcı bir evde. İnsanın ağzının içi kuruyor. Camlar kapalı, içerisi sessiz. Neyi nereye bıraktıysam ordadır. Yatağa uzanırım, bana hücum ederler. Sorular sorarlar, uyutmazlar. Ne mi yapacağım, şu banka uzayacağım. Denizden gelen sesler, zihnimi belki temizler. Fakat doğrusu ben denizleri de pek sevmem. Gittiler, sarhoşlukla kaldım. Bir adam vardı ya, son zamanlarda hep ona baktım, onu aradım. Ölmüş. Ama bulacağım. Ben çocukluğumu dar sokaklarda yaptım. Dar sokaklarda bodrum katlar vardı, ışıkları yanardı. Bir sesler duydum. Seslere verdim kulaklarımı bir şeyler duydum:
Bülbül olup dost bağında ötegör
İyi amellerle yükün tutagör
Efendimin kervânına yetegör
Göçdü kervân kaldık dağlar başında
Ben tahmini yüz iki bin günahımla kapılarını çaldım, açtılar. Buyur gel dediler, sakallarıma baktılar. İçerilere girdim bir adam gördüm. Takkesi başında, gözlerinde vakur bir bakış, her an şaka yapacak gibi bir imada. Bir kitap, bir bardak su önünde. Gözlüğünün üzerinden şefkatle baktı. Elindeki tespihi usulca avucuna topladı ve suyundan bir yudum aldıktan sonra.
"Neden dağıttın meclisi?"
"Böyle hayal ettim." dedim.
"Hayal güzeldir evladım, lâkin meclisi hayalinle dağıttıysan, o hayali hakikate döndürmek de sana düşer. Zira burası öyle bir kapıdır ki, kapıyı çalanın heybəsində yüz iki bin günah da olsa, bir damla nedamet gözyaşı hepsini yıkayıp pak eder."
Dizlerimin bağını çözdüm, oracığa bıraktım kendimi.
"Ben, göz yaşlarımı boşa harcadım. Artık ağlayamıyorum."
Ciddi bir yüzle;
"Gözün pınarı kuruduysa, gönlün bulutu var demektir. Ağlayamıyorum diye kederlenme; zira bazen gözden yaş akmaz da, insanın içi sessiz sessiz ağlar. O içindeki sızı, o buraya kadar gelip dizlerinin bağını çözen ağırlık yok mu? İşte o, gözyaşının ta kendisidir." dedi.
İçimden geldiği gibi davranmaktan başka şansım yoktu. Kendime bile yalancıyken, ona doğru söyleyecektim.
"Beni yaşam oyunlarından attılar. Oyunlar oynadılar arkamdan. Savaşmak istiyorum yeniden, fakat başlayamadığım içinde, istemiyormuş gibi yapıyorum. Geçmiş gibi yapıyorum dünyadan fakat heves yakıp yıkıyor yüreğimi. Günlerini görsünler, mahcup olsunlar, bunları nasıl yaptı desinler? Günahkarım, günahkar olduğum için, Yunus peygamber gibi balığın karnından çıkmayı isteyemiyorum. Günahkarım, günahkar olduğum için Yusuf peygamber gibi kuyulardan çıkmayı bekleyemiyorum. Hak etmiyorum bana verilecek ferahlığı. Ben hem kötü kalayım, hem iyi şeyler gelsin başıma, diyor nefsim."
Sesinde ne bir kınama vardır ne de ucuz bir teselli.
"Evladım, senin asıl yorgunluğun düştüğün kuyudan değil, o kuyunun içindeyken bile dışarıdakilerin ne diyeceğini hesap etmenden geliyor?"
Sustum. Ne zor sorulardı. Bulmuştu beni, yakalamıştı, konuşmaya devam etti,
"Hevesinin yüreğini yakıp yıkması kötü değildir. O ateş, içinde hâlâ bir can olduğunun nişanesidir. Lâkin o ateşi başkalarını yakmak için değil, kendi içindeki pası eritmek için kullanmalısın. Şimdi söyle bakalım; sen gerçekten ferahlığa mı çıkmak istiyorsun, yoksa seni oyunlardan atanlara gününü mü göstermek istiyorsun?""
Kaç yüzüm var bilmiyordum fakat ne zor sorular soruyordu. Kafam açılacaktı düşünmekten. Ferahlık filan istemiyordum. Ama ona nasıl söylerdim. Acı zaferler istiyordum, onların beni hafife alan kibirlerini başlarına geçirmek istiyordum. Onları kendimle cezalandırmak istiyordum. Beni görmek istemediği yerlerden görsünler, içten içe erisinler, yok etmeye çalıştığımız bu adam şimdi nerelerde, desinler. Zaferimin tadını çıkarırken, onları ezip ezmeyeceğime o zaman benliğim karar versin. Ne çok düşündüm, beni bekledi. Beni izledi. Konuşamadım. Cevap veremedim. Söylediklerime kızar mıydı?
Yaşlı adam, sessizliğimin içinde kopan o fırtınayı yüzümden okumuş gibiydi. Gözlerini kısmadı, kaşlarını çatmadı. Sadece önündeki su bardağını iki eliyle kavradı.
"Sükûtun da bir cevaptır evladım," dedi sesi hiç titremeden. "Zira dilin söylemeye utandığını, halin çoktan ikrar etti. Kızmam... Ben niye kızayım? Sen henüz o ateşin tam ortasındasın; yanan adamın 'canım acıyor, yakmak istiyorum' demesine kızılır mı?"
Gözlerime yaşlar hücum ettiler, ben ağlayamazdım sanırdım, meğer anlaşılmamışım. Kendimde zulmetmişim kendime.
"Lâkin şunu bil ki; senin 'acı zafer' dediğin şey, en ağır esarettir. Sen onları kendinle cezalandırmak isterken, aslında onları hayatının tam merkezine taht kurup oturtmuşsun. Onlar olmadan sevinemiyor, onların gözü değmeden zaferinin tadını çıkaramıyorsun. Onlar seni oyunlarından atmış ama sen kendi oyununun başrolünü yine onlara vermişsin.
Varsın istediğin yerlere çık, varsın seni görüp içten içe erisinler... Peki sen, o zirveye çıktığında bile dönüp arkana, 'gördünüz mü?' diye bakacaksan; o zirve senin mi olur, yoksa hâlâ onların gölgesi mi?"
Tespihini usulca dizinin üzerine bıraktı.
"Kızmam sana. Sadece acırım; kendi elinle kendini onların mahkûmu ettiğin için. Şimdi kalk bakalım, o bankta donmuş dizlerin biraz ısınsın. Bu kapıdan içeri girerken getirdiğin o ağır yükü hemen sırtından atamazsın, biliyorum. Ama hiç değilse, o yükün sana ait olmadığını bilerek taşı."
Soğuk içime işlerken, kafamın açılmasından korkarken, onu böyle bulmuşken, her şeyi sormak istedim. Gidecekti zaten. Gidecekti ve böyle gerçek gelmeyecekti hiçbir zaman.
"Ben onları yenmek istiyorum ama önce yenmek! Her seferinde kabul edip geriye çekilmek istemiyorum. Nasıl yenerim onları bu somut alemde?"
"Ayık olmayan adamın attığı taş, dönüp kendi başına değer."
Lafımı almıştım. Önce ayıl demekti bu. Ben düşünürken o devam etti;
"Onları gerçekten yenmek istiyorsan, hiç yara almamış gibi, hiç eksilmemiş gibi işine, gücüne, aklına döneceksin. Sen sessizce inşa ederken, senin o sessizliğin onların içindeki en büyük korku olacak. Çünkü insan, bağıran düşmandan değil; susup işini yapan adamdan korkar."
Gitmek için ayaklandı, önce bana doğru geldi.
"Şimdi söyle bakalım; bu somut alemde onları yenmek için, önce kendi nefsinin bu dağınıklığını yenmeye var mısın?"
"Onları yenmek için hazırlanıyorum, önce biraz savrulayım, daha güçlü döneyim, olmaz mı?"
"Evladım," dedi sesini alçaltarak. "Senin 'savrulmak' dediğin şey, uçurumdan aşağı atlayıp 'düşerken kanat çıkarmayı öğrenirim' demeye benzer.
Savrulan adam güç toplamaz; sadece parçalarını etrafa saçar. Bugün portakal suyuna kattığın o birkaç damla uyuşukluk, yarın seni o banktan kalkamaz hale getirir. Bugün 'biraz daha dağılayım' dediğin o karanlık, yarın senin evin olur; çıkmak istesen de kapıyı bulamazsın.
Ama madem illa savrulacağım diyorsun, seni tutacak değilim. Bu kapıda kimse zorla tutulmaz. Git, savrul... Lâkin şunu sakın unutma: Düşmanların sen savrulurken uyumayacak. Sen dibe vurmayı beklerken, onlar çoktan yeni oyunlar kurmuş olacak. Geri döndüğünde, savaşacak bir meydan bile bulamayabilirsin."
Elindeki tespihi masanın üzerine koydu ve arkasına döndü,
"Karar senin. Ya şimdi o dizlerinin tozunu silkeleyip ayık bir kafayla ayağa kalkarsın; ya da gidip biraz daha savrulursun. Kapı arkanda."
Ardından kapılar açıldı içerde adamlar bekliyordu onu, ortalarına geçti,
Nice bir uyursun uyanmaz mısın
Göçdü kervân kaldık dağlar başında
Çağrışır tellâllar inanmaz mısın
Göçdü kervân kaldık dağlar başında
Gittiler, sarhoşlukla kaldım. Bir adam vardı ya, son zamanlarda hep ona baktım, onu aradım. Uyandım. Çöpçüler yolları temizlediler. Başımın ağrısından düşlerimi anımsayamadım. Önce uyuyacaktım, sonra yine, yine ve yine onu arayacaktım...