Karanlığa Rağmen İçimde Bir Sabah Var
Bazı geceler vardır, insan uyumak için değil, kendini duymamak için gözlerini kapatır.
Çünkü içeride konuşan bir şey vardır.
Adını koyamadığın…
Susturamadığın…
Kimseye anlatamadığın…
Sonra sabah olur.
Perdelerin arasından ince bir ışık sızar.
Dünya yine aynı dünyadır.
Ama sen aynı insan değilsindir.
Bir şey değişmiştir.
Belki kimse fark etmez.
Çünkü insanın en büyük değişimleri çoğu zaman dışarıdan görünmez.
Saçının rengi değişmez.
Sesin aynı kalır.
Aynı sokaktan geçersin.
Aynı insanlara selam verirsin.
Ama içinde bir kapı kapanmıştır.
Ve başka bir kapı açılmıştır.
İşte bazı dönüşümler böyle sessiz gerçekleşir.
İnsan önce kaybettiğini zanneder.
Sonra anlar ki aslında yüklerinden kurtulmuştur.
Her giden bir eksilme değildir.
Her suskunluk yenilgi değildir.
Her yalnızlık terk edilmişlik anlamına gelmez.
Bazen insan kalabalıktan uzaklaşarak kendisine yaklaşır.
Ve kendisine yaklaştıkça, başkalarının sesleri azalır.
Bir zamanlar çok önemli görünen sözler anlamsızlaşır.
Övgüler…
Yargılar…
Kıskançlıklar…
Gereksiz hesaplaşmalar…
Hepsi birer birer küçülür.
Çünkü insan kendi içindeki hakikate yaklaştığında, dışarıdan gelen gürültünün değeri azalır.
Artık herkese kendini anlatma ihtiyacı duymaz.
Anlaşılmamanın da bir bedeli olduğunu öğrenir.
Ve bazı insanların seni yanlış anlamasının, senin kendini yanlış tanımandan daha önemsiz olduğunu fark eder.
Sonra içinde tuhaf bir huzur belirir.
Zafer değildir bu.
Zaferden daha sessiz bir şeydir.
Kendinle kavga etmeyi bırakmaktır.
Geçmişinle barışmak zorunda değilsindir belki.
Ama onun seni yönetmesine izin vermemeyi öğrenirsin.
Yaraların hâlâ oradadır.
Fakat artık kanamak için değil, nereden geçtiğini hatırlatmak için duruyorlardır.
İnsan böyle büyür biraz.
Acının içinden geçerek ama acıya dönüşmeden.
Kırılarak ama kırdığı yere dönüşmeden.
Yalnız kalarak ama yalnızlığın kendisi olmadan.
Ve bir gün anlarsın:
Seni karanlığa iten şey, belki de kendi ışığını fark edebilmen için oradaydı.
O günden sonra gece seni eskisi kadar korkutmaz.
Çünkü karanlığın içinde de görebileceğin bir şey olduğunu bilirsin.
Kendini.
İçinde hâlâ vazgeçmemiş bir taraf vardır.
Kimsenin alkışlamadığı…
Kimsenin görmediği…
Kimsenin bilmediği…
Ama her şeye rağmen ayağa kalkmayı sürdüren bir taraf.
İşte insanın asıl zenginliği budur.
Sahip oldukları değil.
Kaybettikten sonra içinde hâlâ ne kaldığı.
Ve eğer içinde hâlâ bir umut kırıntısı varsa…
Bir dua edebiliyorsan…
Bir güzelliğe bakıp hâlâ hayran kalabiliyorsan…
Bir çocuğun gülüşü seni hâlâ durup düşündürebiliyorsa…
Bir sabahı yeniden merak edebiliyorsan…
Henüz bitmemişsindir.
Belki de yeniden başlamak için bütün hayatın değişmesine gerek yoktur.
Bazen yalnızca insanın kendi içindeki sesi yeniden duyması yeter.
Çünkü bazı sabahlar gökyüzünden doğmaz.
İnsanın içinden doğar.
Ve sen, ne kadar uzun sürerse sürsün gecenin,
içinde sabah taşıyorsan,
hiçbir karanlık seni sonsuza kadar tutamaz.Karanlığa Rağmen İçimde Bir Sabah Var